De collega's op zijn Italiaans

Hier wordt de edele kunst der bureaucratie nog echt tot in alle details beoefend en verfijnd. Bij voorkeur dient aan de uitoefening van die bureaucratie een jaren '70 à 80-tintje te hangen. Denk aan de nostalgie die uitgeademd wordt door de klassieke tv-serie 'De collega's.

Vooraleer je hier iets kunt doen (appartement huren, loon ontvangen,...) moet je hier een magisch nummer vastkrijgen : de Codice Fiscale. Echt moeilijk is dat niet. Je moet ervoor naar een belastingskantoor gaan, je identiteitskaart tonen aan een besnorde manspersoon die je een formulier geeft, een minuut lang onbegrijpelijk Italiaans brabbelt, luid 'Codice Fiscale' roept en vervolgens wijst naar een wachtzaal. Na een halfuur het formulier proberen te ontcijferen en te wachten, kun je dan naar een andere kerel gaan, die je aan de Codice Fiscale helpt. Bij het zien van een Belgisch paspoort, word je zelfs vriendelijk in het Frans geholpen (Belgen hebben ze blijkbaar overal graag). Overigens ziet iedereen je hier aan voor Erasmusstudent aan de Politecnico di Torino. Uitleggen dat ik geen Erasmusstudent ben, heb ik ondertussen al opgegeven.

Vervolgens kun je een rekening openen. Aangezien 'Banca di Sicilia' mij nogal riskant leek, heb ik maar voor 'Banca di Roma' gekozen, ook al omdat ze adverteren met het feit dat je niet al te veel formulieren moet meepakken om een rekening te openen. Op het eerste zicht zien de kantoren er hypermodern uit. Je moet binnen via een antiterrorismesluis, waar je gescreend wordt op bommen, geweren en gsm's. Na het achterlaten van voornoemde voorwerpen in een kluis, kun je de bank ook daadwerkelijk betreden. Waar de bank van buitenuit een hoog anno-2007-gehalte lijkt te hebben, is dit van binnen echter niet zo. Het ziet er precies zo uit als het kantoor van de Collega's in bovengenoemde serie. Het personeel lijkt overigens verdacht op Verastenhoven, De Pesser, Van Hie, Jomme Dockx en Madame Mireille. Gewerkt wordt er pas als het echt nodig is. Als je binnenkomt zitten ze dus allen vrolijk te kletsen, tot iemand 'Ha bisogno' vraagt en je na het zeggen van 'si' bediend wordt door iemand. Als je vervolgens 'sono straniero; non parlo Italiano' zegt, kijken ze bedenkelijk naar elkaar en wordt een strootje getrokken om te bepalen wie het best Frans spreekt en wie dus tijdelijk Baconfoy mag spelen.

Dik tegen zijn goesting begint Jean De Pesser (het strootje heeft beslist dat Baconfoy = Jean De Pesser) te werken. Dit kantoor is echter uitgerust met computers, niet echt het favoriete toestel van De Pesser. Ongetwijfeld zijn deze machines voor hem aanleiding geweest om al ettelijke keren te staken. Overigens zijn de computers van Banca di Roma van het soort dat in België met Spullenhulp wordt meegegeven, in de hoop dat ze in de derde wereld nog van nut kunnen zijn. Alleen met een computer werken kan Jean niet, dus moet hij constant de hulp van zijn maat Corrado Van Hie inroepen om er na een half uur toch in te slagen de vijf velden op zijn scherm in te vullen. Een half uur draaien is echter nogal veel voor zo'n computer, dus crasht die uiteraard. Gelukkig is er een vriendelijke klant om Jean de bekende truc 'Control-Alt-Cancel' (zo heet dat hier) aan te leren, zodat Jean na een kwartier tegen het scherm kloppen de procedure toch kan verder zetten. Die procedure bestaat uit het nemen van heel veel kopies van de benodigde documenten, en vervolgens een hoop formulieren af te printen. Die formulieren worden in tweevoud afgedrukt, in twee stapeltjes vastgeniet en elke pagina van zo'n geniet stapeltje moet worden getekend. Dat tekenen alleen al duurt ongeveer een half uur. Vervolgens probeert Jean uit te leggen dat er een kleine storting op de nieuwe rekening dient te gebeuren. Zijn vlekkeloos Franse uitleg lijkt verdacht op Italiaans, maar goed : 'ho capito'. Dat is het dan, na een tweetal uur in vroeger tijden te hebben doorgebracht, mag je terug de tijdmachine in op weg naar 2007, terwijl achter je Jean een grote 'oef' slaakt en zijn avontuur van de dag vrolijk begint uit te leggen aan Madame Mireille en Jomme Dockx, die Jean er uiteraard op wijst dat zijn Adelbert toch o zo handig is met computers.