Italiaanse politiek

Italië mag dan wel een 155-partijen systeem hebben, in werkelijkheid is dat maar een tweepartijensysteem. Er is links en er is rechts. Dat is onlangs meer dan duidelijk geworden, met de oprichting van een nieuwe linkse partij, die de voornaamste oude, linkse partijen verenigt. Die nieuwe mega-partij heet de PD (Partito Democratico), naar model van de Amerikaanse Democraten. Aan rechtse zijde is zoiets nog niet gebeurd, maar Berlusconi is er nog steeds de onbetwiste leider.

Wie zijn in de Italiaanse politiek de hoofdrolspelers? Vooreerst is er natuurlijk de premier : Romano Prodi. 'Il presidente del Consiglio' wordt meestal aangeduid met behulp van zijn bijnaam 'il Professore'. Door sommige Italianen wordt hij echter ook 'vierkante kop' genoemd. Dat heeft te maken met zijn geboortestad, waar volgens de inwoners van de buursteden alleen maar vierkante koppen wonen. De rivaliteit tussen steden neemt hier grappige vormen aan... Hij staat aan het hoofd van een weinig stabiele regering, die woeste aanvallen van buitenuit (vooral Berlusconi dan) en binnenuit (niet al te snuggere ministers) moet trotseren. Zijn regering is overigens al eens gevallen in februari, maar toen heeft president Napolitano hem gevraagd om toch maar verder te doen. Prodi zijn populariteit in Italië is op dit moment quasi nul, en dat niet alleen bij de inwoners van die steden waar hij 'vierkante kop' wordt genoemd.

Hoewel hij premier is, is Prodi vreemd genoeg niet langer de belangrijkste figuur aan de linkerzijde. Dat heeft te maken met de oprichting van de PD. Voor het voorzitterschap van de PD zijn er verkiezingen geweest, waar alle Italianen aan mochten deelnemen. Die 'primary elections' waren een bijzonder groot succes (vier miljoen Italianen hebben hun stem uitgebracht). Uiteindelijk is Walter Veltroni de eerste grote baas van de PD geworden. Dankzij het grote aantal stemmen voor Veltroni en het grote succes van de voorverkiezingen, is hij eigenlijk 'incontournable' geworden (vergelijk het met Leterme die 800.000 stemmen haalt :-)). Dat maakt het leven van Prodi er niet gemakkelijker op, want eigenlijk is die nu uitgerangeerd. Walter Veltroni (in de kranten liefkozend 'Walter' genoemd) is burgemeester van Rome, maar ook graag gezien in Turijn. Dat laatste niet alleen omdat Turijn een eerder links georiënteerde stad is, maar ook omdat hij een fan van Juventus is en politiek en voetbal hier toch altijd een beetje gelinkt zijn.

De rechterzijde dan. Voornaamste figuur daar is uiteraard Silvio Berlusconi, bijgenaamd 'il Cavaliere'. Begonnen als Italiaans charmezanger, is hij uitgegroeid tot zakenman. Al gauw besefte hij dat, als hij echt succesvolle zaken wilde doen, hij in de politiek moest gaan om alle wetten in zijn voordeel te veranderen. Om veel stemmen te kunnen halen, heeft hij een succesvolle voetbalploeg opgekocht, evenals de helft van de media in Italië. Heeft onder andere de controle over heel wat tv-kanalen, waar hij af en toe zijn kwaliteiten als charmezanger ten toon komt spreiden. Heeft veel geld, dat gebruikt wordt om af en toe wat correcties aan zijn lichaam aan te brengen. Verschijnt dus regelmatig op tv met nieuwe oren, ogen, mond, haar,... Het heeft allemaal gewerkt, hij mocht zich in een niet zo ver verleden premier van Italië noemen en heeft zich binnen Europa heel populair gemaakt door Duitse Europarlementariërs met kampbewakers te vergelijken en door reclame te maken voor Italië, "het land met de mooiste secretaresses van Europa". Hij heeft vele vriendjes. Op zijn recente verjaardagsfeestje heeft hij van die vriendjes een tof cadeautje gekregen. Een mooi t-shirt waarop staat : "Godzijdank dat er in mijn familie geen communisten zitten." Lachen, gieren, brullen was dat. Overigens zijn die communisten de schuld van alle kwaad in de wereld. Evenals sommige media in Italië, die nooit een goed woord over hebben voor Silvio. Vuile communistengazetten allemaal...

Een van zijn vriendjes is Gianfranco Fini. Die heeft als jongeman ooit een misstap begaan door neo-fascistje te spelen, maar dat is allemaal lang geleden. Nu is Gianfranco een deftig politicus, die op partijbijeenkomsten steevast vriendelijk wordt toegejuicht door aardige, kale jongelingen, die aan een ziekte lijden waardoor ze hun rechterarm niet meer kunnen plooien en die, tot overmaat van ramp, geregeld de hoogte in gaat. Een ander vriendje van il Cavaliere is Umberto Bossi. Umberto heeft het niet zo op met die tamzakken uit het zuiden van Italië. Hij vindt dat het noorden beter onafhankelijk zou worden. Hij heeft zelfs al een naam voor dat onafhankelijke noorden : Padania. Padania moet op korte termijn het land van melk en honing worden, dankzij een goede politiek waarbij geldt : Padania voor de Padaniërs. Geen vreemdelingen zoals Afrikanen, Oost-Europeanen,... dus. Zeker geen Italianen uit het zuiden ook, hoewel Umberto dat nooit vermeldt. Voor hem behoren zuid-Italianen namelijk al bij Afrika. Bossi heeft wel wat weg van Karel Dillen.

Enfin, de voornaamste hobby van il Cavaliere op dit moment is verwoed proberen om de regering Prodi te laten vallen en opnieuw naar de stembus te trekken. De voorbije weken zag het ernaar uit dat het ging lukken. Deze week moest er in de Senaat namelijk gestemd worden over de begroting, een immer kritiek punt. Alle pogingen om een regering te laten vallen moeten in de Senaat gebeuren omdat de linkse meerderheid daar bijzonder klein is. Silvio had alles goed voorbereid. Hij had wat linkse senatoren bij hem thuis uitgenodigd en hen een grote zak vol geld laten zien. Prodi was natuurlijk kwaad. Hij nodigde dus een aantal journalisten uit voor het avondeten en begon in alle vertrouwen zijn verhaal te doen, in de veronderstelling dat hij eens kon uithuilen bij zijn vrienden-journalisten zonder dat het verhaal in de pers zou komen. Uiteraard stond het verhaal de volgende dag in de kranten :-). Berlusconi verontwaardigd : "Ik heb enkel een aantal ontevredenen politiek asiel aangeboden. Ik ga niet shoppen." Waarop Prodi : "Een aantal senatoren hebben het aan mij toegegeven. Ze zeiden : "Romano, wij hebben een vrouw en kinderen..."". Jaja, interessante lectuur, zo'n Italiaanse gazet. Enfin, een aantal dagen terug is er dan uiteindelijk gestemd in de Senaat over de begroting. 't Was een marathonzitting, aangezien er een duizendtal amendementen waren ingediend. Italianen hebben immers geen woord voor filibusteren. Uiteindelijk heeft Prodi het gehaald, met een vijftal stemmen op overschot. Wenende senatoren en in het rond vliegende senaatszitjes waren het gevolg. Evenals een tandenknarsende Cavaliere. Zijn vriendjes beginnen zich nu zelfs een beetje tegen hem te keren. Vooral Fini heeft nogal wat kritiek geuit ("Je kunt er niet mee discussiëren", of het allerergste wat je tegen Berlusconi kunt zeggen : "Berlusconi was zelf ook geen al te goede premier."). Il Cavaliere heeft zijn nieuwe poging om de regering te doen vallen overigens al ingezet. Dit keer verzamelt hij handtekeningen. Hij beweert al vier miljoen handtekeningen tegen Prodi te hebben. 't Is toch een beetje een rakker, die Berlusconi.