Klagen en zagen

Aangezien ik hier nu al enige tijd zit, is het tijd om eens te klagen en te zagen. Hier volgt dus een lijstje met 10 dingen die ik het meest mis aan België. 't Is niet al kommer en kwel, vandaar dat dit lijstje later zal worden opgevolgd door een lijst met 10 dingen die hier beter zijn dan in België. Maar goed, de 10 grootste leemtes eerst (sommige ervan zullen wel belachelijk klinken, maar goed, het zij zo).

- Veldrijden. Uiteraard... Dit gemis bereikt tegenwoordig wekelijks een hoogtepunt en af en toe ook midweeks (zo rond de eerste november). Ongelooflijk dat in het nationale instituut dat 'Gazetta dello sport' heet, er niets over cyclocross te vinden is. Superhelden zoals Sven Nys en Bart Wellens kennen ze hier gewoonweg niet. Maar wacht maar tot Franzoi wereldkampioen wordt. Dan zullen ze hier wel uit hun dak gaan.
- Nederlands/West-Vlaams. In de eigen taal kunnen communiceren is toch wel een luxe en een genot. In de Italiaanse les is er een Nederlander met wie ik wekelijks toch efkes van dit genot kan genieten. Bovendien is Nederlands een taal die hier niemand begrijpt (net als Engels eigenlijk), zodat je dus rustig in het openbaar Italianen kan bekritiseren zonder op een djoef getrakteerd te worden.
- Stoofvlees met frieten. Sommige dingen zijn simpelweg onvervangbaar. En de frieten die ze hier bakken zijn ronduit verschrikkelijk. Van het vettige en slappe soort. Ze kunnen het gewoonweg niet...
- Kaas. Welja, ik zal het nooit luidop tegen een Italiaan zeggen, uit vrees op een djoef getrakteerd te worden, maar ik vind dat hun kazen sucken. Het is vooral het gebrek aan harde kazen dat me zwaar tegensteekt. Goede abdijkazen, zoals je er in België honderden vindt, vind je hier niet.
- Mosterd. Slechts in bepaalde supermarkten is er goede Dijon mosterd te vinden.
- Cinema. Daar is hier eigenlijk geen gebrek aan; Torino is de cinemastad van Italië. De Italiaanse filmindustrie is hier zowat begonnen. Enige probleem : ze kennen hier het begrip 'originele versie' niet. Films hebben dus namen als 'Arancia meccanica' of 'Incontri ravvicinati del terzo tipo' (enig idee welke klassiekers dit zijn?) en George Clooney klinkt als Silvio Berlusconi. Dubben is officieel een van de onnozelste dingen ooit uitgevonden. Het strafste is dat ze durven zeggen dat de gedubde versies beter zijn dan de originele, want 'Italiaans is toch de mooiste en meest poëtische taal in de wereld'. Dat laatste is voor de meeste jongeren blijkbaar ook een reden om geen Engels te leren. Navelstaarderij van het ergste soort is het! Gelukkig worden cd's hier nog niet gedubd...
- Zakjes om hondenuitwerpselen in te doen. De meeste Torinesi beschikken over een hondachtig beest met schofthoogte van anderhalve meter, waarmee ze nogal regelmatig mee gaan wandelen. Het in België zo ingeburgerde hondenpoepzakje is hier echter nog niet uitgevonden. Er kan dus in de straten een nogal kwalijk luchtje hangen. Dit zakje zou het milieu en de Kyoto-normen hier een grote dienst bewijzen.
- Het gebrek aan terrorismedreiging. Kijk, er is hier ook geen absoluut geen Al Qaeda-gevaar. Maar de vorige regering heeft de indruk gewekt dat die er wel is. Gevolg : nog wat meer administratie.
- Stedelijke fietspaden. Nog niet uitgevonden hier.
- Elementaire beleefdheid. Welja, ze zijn gastvrij en vriendelijk, maar op sommige punten scoren ze bijzonder slecht op eender welke elementaire beleefdheidsschaal. Voornaamste punt : het halsstarrig in de weg lopen op voetpaden. De voetpaden in Torino zijn ongeveer zo breed als de E40 ter hoogte van Sterrebeek en toch word je gedwongen op de straat te lopen, waar je van alle kanten belaagd wordt door opgefokte Fiat Panda's. Reden : 40 naast elkaar lopende en kwetterende Italianen die nooit, maar dan ook nooit uit de weg gaan, of toch voor eventjes achter elkaar lopen, als er een tegenligger komt aangestapt.