Op de trein zondagavond van Bologna naar Torino was het weer zover : een oud vrouwtje begon spontaan tegen ons te babbelen. Je moet het hen nageven, de mensen hier kunnen behoorlijk extravert zijn. Niets op tegen : niets is gezelliger dan babbelen met oudere Italianen en de tijd gaat wat rapper voorbij. Het leverde een bijwijlen hilarische discussie op. Vooreerst was ze een grote fan van theoretische fysici ("bijzonder creatieve mensen"), de eerste keer dat ik een dergelijke reactie tegenkom. Vervolgens werd elke Belgische man beledigd met volgende frase : "Ik ken nog een andere Belg en die heeft precies dezelfde verwarde haarstijl als jij. Het zal wel iets Belgisch zijn." (Stijn, je kent toevallig geen oud Italiaans madammeke?)
Maar de echte hilariteit begon toen ze zei : "Italië is een mooi land, maar onze eerste minister is niet bepaald van de beste." Hilarisch, want op dat moment begonnen nog andere mensen zich in de discussie te mengen. Bepaalden onder hen waren diplomatisch en zeiden : "In Italië praat je beter niet over twee dingen : politiek en voetbal. De meningsverschillen zijn niet te overzien." Een ander was echter nogal pro-Berlusconi en begon aan het madammeke te vragen : "Wat hebt u toch tegen Berlusconi als premier?". Het begin van een nogal pittig debat, dat, toegegeven, op elk moment bijzonder hoffelijk bleef. Zelden zo'n hoffelijke politieke discussie meegemaakt.
Het madammeke was van Milaan en reageerde op bijzonder typische manier op het feit dat wij in Torino woonden : "Torino, mooie stad, alleen jammer dat de Turijners zo'n halvegaren zijn." De regionale reflexen hier nemen vaak echt grappige vormen aan. Turijners en Milanezen : het is water en vuur. Aangezien de rest van het gezelschap ook uit Milaan kwam, waren ze het uiteraard volmondig eens met voorgaande uitspraak.
Het echte Italië, je leert het pas kennen als je begrijpt wat mensen zeggen en als je tegen hen kunt babbelen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten