... eindelijk deden ze nog eens mee in de Tour. Er was behoorlijk weinig aandacht voor de Tour in de pers. Om de Tour deftig te volgen moet ik mij toch telkens wenden tot de Belgische pers. De Gazzetta dello Sport beperkte zich tot slechts één pagina. Vergeleken met de 20 pagina's aandacht voor de Giro, is dat nougatbollen. Toch redelijk vreemd, gezien het feit dat Italië toch een beetje een wielerland is. Reden : ze deden toch nooit mee voor de knikkers. Italiaans chauvinisme dus... Maar goed, is eenieder niet chauvinistisch als het om sport gaat?
Maar kijk, plots waren daar Ricco en Piepoli. Hoera, Italië gaat de Tour veroveren! Pagina's vol over Ricco's heroïsche prestatie. Vergelijkingen met Pantani alom. En daarbij moet je weten dat Pantani hier nog immer als God wordt beschouwd. Pantani heeft nooit, ik herhaal, nooit, aan het verboden spul gezeten. Nee, o nee, bij de Gazzetta kun je tegenwoordig zelfs een 3-delige dvd-box bestellen, met Pantani's grootste exploten. Dat zijn hematocrietwaarden daarbij ook groots waren, dat willen ze hier nog altijd niet geweten hebben.
Maar kijk, Ricco betrapt... En och, 't zijn toch enkel de Italianen die daar hard van verschieten. Of niet?
donderdag 17 juli 2008
woensdag 16 juli 2008
Gran Paradiso en zijn vuige insekten
Afgelopen week-end naar Gran Paradiso getrokken, één van Italiës meest indrukwekkende natuurparken. Ik zou er foto's van posten, maar op dit moment weigert de foto-service van blogger.com dienst...
Enfin, Gran Paradiso ligt op de grens tussen Piëmonte en Valle d'Aosta en ligt rond de Gran Paradiso-berg die toch net boven de 4000m reikt. Het geheel ligt ook niet zo heel ver van het Mont Blanc massief.
Het is daar dus niet zo onaangenaam om rond te wandelen, ware het niet dat Italië blijkbaar enkele van Europa's meest snode insekten kent. Bij het klimmen dus aangevallen door een horde van dat ongedefinieerd soort ongedierte. En jawel, één snoodaard slaagde er in om zijn tanden (want het moet wel een insekt met tanden van 1 cm groot zijn geweest) in mijn onderbeen te planten en met zijn olifantenslurf mijn bloed op te zuigen. Voldaan van een halve liter bloed wou het beest wegvliegen, maar ik heb het toch kunnen doodkloppen. Rood vocht (mijn rood vocht!) vloog kilometers in het rond.
De volgende dag wakker geworden met vreselijke jeuk in mijn rechteronderbeen. Dat bleek helemaal rood te staan en ook ongeveer dubbel zo dik als het linkeronderbeen te zijn. Waarschijnlijk een lichte allergische reactie dus. Ik zou er foto's van posten maar op dit moment weigert de foto-service van blogger.com dienst :-).
Gevolg : hier naar een doktoor moeten gaan. Mja, die begon te lachen, want zo vaak gebeurt het blijkbaar niet dat doktoren hier iemand zien binnenstappen met een asymmetrische onderbeensituatie en een woordenboek onder de linkerarm. Een woordenboek, want de woorden "jeuk", "insektenbeet" en "gezwollen" kende ik nog niet. Vandaar kort dit extra stukje "Italiaans voor survivors":
- jeuk = pizzicore
- insektenbeet = puntura
- gezwollen = gonfiato
Enfin, ik mocht een zalfje gaan halen bij de apotheek. Daar waren ze half in paniek, want zo'n Belgische Europese ziekteverzekeringskaart hadden ze nog nooit gezien. Enfin, uiteindelijk toch mijn zalfke gekregen. Het staat wederom op de dopinglijst (cortico-steroïden) maar goed, het werkt... Mijn rechteronderbeen heeft bijna terug zijn normale proporties gekregen, bijna...
Insomma : het week-end was weer spannend en avontuurlijk. De gevolgen van het week-end waren nog spannender en nog avontuurlijker!
Enfin, Gran Paradiso ligt op de grens tussen Piëmonte en Valle d'Aosta en ligt rond de Gran Paradiso-berg die toch net boven de 4000m reikt. Het geheel ligt ook niet zo heel ver van het Mont Blanc massief.
Het is daar dus niet zo onaangenaam om rond te wandelen, ware het niet dat Italië blijkbaar enkele van Europa's meest snode insekten kent. Bij het klimmen dus aangevallen door een horde van dat ongedefinieerd soort ongedierte. En jawel, één snoodaard slaagde er in om zijn tanden (want het moet wel een insekt met tanden van 1 cm groot zijn geweest) in mijn onderbeen te planten en met zijn olifantenslurf mijn bloed op te zuigen. Voldaan van een halve liter bloed wou het beest wegvliegen, maar ik heb het toch kunnen doodkloppen. Rood vocht (mijn rood vocht!) vloog kilometers in het rond.
De volgende dag wakker geworden met vreselijke jeuk in mijn rechteronderbeen. Dat bleek helemaal rood te staan en ook ongeveer dubbel zo dik als het linkeronderbeen te zijn. Waarschijnlijk een lichte allergische reactie dus. Ik zou er foto's van posten maar op dit moment weigert de foto-service van blogger.com dienst :-).
Gevolg : hier naar een doktoor moeten gaan. Mja, die begon te lachen, want zo vaak gebeurt het blijkbaar niet dat doktoren hier iemand zien binnenstappen met een asymmetrische onderbeensituatie en een woordenboek onder de linkerarm. Een woordenboek, want de woorden "jeuk", "insektenbeet" en "gezwollen" kende ik nog niet. Vandaar kort dit extra stukje "Italiaans voor survivors":
- jeuk = pizzicore
- insektenbeet = puntura
- gezwollen = gonfiato
Enfin, ik mocht een zalfje gaan halen bij de apotheek. Daar waren ze half in paniek, want zo'n Belgische Europese ziekteverzekeringskaart hadden ze nog nooit gezien. Enfin, uiteindelijk toch mijn zalfke gekregen. Het staat wederom op de dopinglijst (cortico-steroïden) maar goed, het werkt... Mijn rechteronderbeen heeft bijna terug zijn normale proporties gekregen, bijna...
Insomma : het week-end was weer spannend en avontuurlijk. De gevolgen van het week-end waren nog spannender en nog avontuurlijker!
Zatterin over de crisis.
Marco Zatterin is een Italiaans journalist voor de krant La Stampa, in Brussel gelegerd. Hij schrijft meestal commentaren omtrent de EU en haar werking, decreten, ... Vandaag had hij het over de crisis (of course). Ik heb zijn commentaar even vertaald:
Het voorbeeld van de Belgische crisis:
De regering in het koninkrijk van Albert II is opnieuw gevallen. Vlamingen en Walen vechten om princiepskwesties terwijl de economie slabakt? Is het het allemaal waard? En wat doen wij?
Een oude mop, van iemand die ik mij op dit moment niet herinner, ter gelegenheid van de dood van een bekend persoon, gaat als volgt : "de verrassing is niet dat hr. Kweeniewie gestorven is, maar eerder dat hij blijkbaar nog in leven was". Waarschijnlijk zal iemand onder jullie die zin beter voor de geest kunnen halen dan ikzelf, maar ik denk toch dat ik ze kan citeren en kan zeggen : "de verrassing is niet zozeer dat er in België geen regering meer is, maar dat die regering blijkbaar nog in werking was."
Eerste Minister Yves Leterme, Vlaming, heeft maandagnacht ontslag genomen. Het verbaast hier niemand. Onderaan kunnen jullie het bericht hieromtrent lezen (nvjr : heb ik maar weggelaten uit luiheid :-)). Ondertussen zijn er enkele vragen die men zich kan stellen. Heeft het zin om een staat te onderwerpen aan een confrontatie, gebaseerd op intern nationalisme, wanneer de conjunctuur slabakt? Wat is belangrijker : het bevestigen van zijn identiteit of de sociale en economische vooruitgang van een volk, hoe verdeeld en divers dit ook moge zijn? Is het het waard om te staan op administratieve vragen over kleine gebieden van Brussel, ook als dit dreigt het land stuurloos achter te laten?
België antwoordt ja op alle vragen. Vlamingen en Walen zijn gescheiden. De voorstanders van een splitsing zijn tot alles bereid, onbekommerd om het aantal armen dat ze veroorzaken.
Het nationalisme vindt paradoxaal genoeg zijn sterke wortels in de vrede. De economische crisis zal de straf zijn. De Vlamingen trekken aan het koord, de Walen zijn niet bereid om toe te geven. Ondertussen is de inflatie nagenoeg het dubbele van het EU-gemiddelde. Wie betaalt? Iedereen. Maar dat lijkt niet echt belangrijk voor de politieke leiders (op enkele uitzonderingen na uiteraard).
Dit alles doet mij denken aan Italië, ook al zijn wij op dit moment beter. Terwijl de prijzen stijgen, de pasta en het brood duurder worden, de benzine onbetaalbaar is,... gaat het debat over thema's die niet echt dicht bij de noden van de burgers staan. Immigratie, justitie, tv-kanalen, hoe belangrijk ook, helpen niet om het einde van de maand te halen. De voorstellen die men hoort omtrent de olieprijs zijn vreemd; in Brussel doen ze de werklui lachen.
In België (des te meer) en in Italië (in mindere mate) heeft iemand het stuur verloren. Twee verschillende gevallen, maar met een element dat op verontrustende manier gelijkaardig is. Hier valt een regering omwille van een federale staatshervorming, daar vecht men om rechters en telefoonaftappingen. Ondertussen lijdt de economie. En wij met de economie. En het helpt niet echt om na te denken over het feit dat we, na de boodschappenlijst op het eind van de week te hebben ingekort, misschien binnen enkele jaren zouden kunnen genieten van een vluggere werkwijze. Of van een zekerheid (misschien) dat we niet afgetapt worden als we niet tot een maffia-clan behoren. Geen dergelijke troost.
Nietwaar?
Ter informatie : het politieke debat wordt hier overheerst door vragen als : "Kan een premier worden aangeklaagd (voor corruptie), als hij nog in functie is." Of : "Wanneer is een telefoon aftappen gerechtvaardigd in een politioneel onderzoek?" En : "Is het wel correct dat politici vat hebben op de media?"
Voor de rest heeft Leterme hier niet echt een aardschok veroorzaakt :-) Je moest al heel diep zoeken in de gazetten om er een ultrakort berichtje over te vinden.
Het voorbeeld van de Belgische crisis:
De regering in het koninkrijk van Albert II is opnieuw gevallen. Vlamingen en Walen vechten om princiepskwesties terwijl de economie slabakt? Is het het allemaal waard? En wat doen wij?
Een oude mop, van iemand die ik mij op dit moment niet herinner, ter gelegenheid van de dood van een bekend persoon, gaat als volgt : "de verrassing is niet dat hr. Kweeniewie gestorven is, maar eerder dat hij blijkbaar nog in leven was". Waarschijnlijk zal iemand onder jullie die zin beter voor de geest kunnen halen dan ikzelf, maar ik denk toch dat ik ze kan citeren en kan zeggen : "de verrassing is niet zozeer dat er in België geen regering meer is, maar dat die regering blijkbaar nog in werking was."
Eerste Minister Yves Leterme, Vlaming, heeft maandagnacht ontslag genomen. Het verbaast hier niemand. Onderaan kunnen jullie het bericht hieromtrent lezen (nvjr : heb ik maar weggelaten uit luiheid :-)). Ondertussen zijn er enkele vragen die men zich kan stellen. Heeft het zin om een staat te onderwerpen aan een confrontatie, gebaseerd op intern nationalisme, wanneer de conjunctuur slabakt? Wat is belangrijker : het bevestigen van zijn identiteit of de sociale en economische vooruitgang van een volk, hoe verdeeld en divers dit ook moge zijn? Is het het waard om te staan op administratieve vragen over kleine gebieden van Brussel, ook als dit dreigt het land stuurloos achter te laten?
België antwoordt ja op alle vragen. Vlamingen en Walen zijn gescheiden. De voorstanders van een splitsing zijn tot alles bereid, onbekommerd om het aantal armen dat ze veroorzaken.
Het nationalisme vindt paradoxaal genoeg zijn sterke wortels in de vrede. De economische crisis zal de straf zijn. De Vlamingen trekken aan het koord, de Walen zijn niet bereid om toe te geven. Ondertussen is de inflatie nagenoeg het dubbele van het EU-gemiddelde. Wie betaalt? Iedereen. Maar dat lijkt niet echt belangrijk voor de politieke leiders (op enkele uitzonderingen na uiteraard).
Dit alles doet mij denken aan Italië, ook al zijn wij op dit moment beter. Terwijl de prijzen stijgen, de pasta en het brood duurder worden, de benzine onbetaalbaar is,... gaat het debat over thema's die niet echt dicht bij de noden van de burgers staan. Immigratie, justitie, tv-kanalen, hoe belangrijk ook, helpen niet om het einde van de maand te halen. De voorstellen die men hoort omtrent de olieprijs zijn vreemd; in Brussel doen ze de werklui lachen.
In België (des te meer) en in Italië (in mindere mate) heeft iemand het stuur verloren. Twee verschillende gevallen, maar met een element dat op verontrustende manier gelijkaardig is. Hier valt een regering omwille van een federale staatshervorming, daar vecht men om rechters en telefoonaftappingen. Ondertussen lijdt de economie. En wij met de economie. En het helpt niet echt om na te denken over het feit dat we, na de boodschappenlijst op het eind van de week te hebben ingekort, misschien binnen enkele jaren zouden kunnen genieten van een vluggere werkwijze. Of van een zekerheid (misschien) dat we niet afgetapt worden als we niet tot een maffia-clan behoren. Geen dergelijke troost.
Nietwaar?
Ter informatie : het politieke debat wordt hier overheerst door vragen als : "Kan een premier worden aangeklaagd (voor corruptie), als hij nog in functie is." Of : "Wanneer is een telefoon aftappen gerechtvaardigd in een politioneel onderzoek?" En : "Is het wel correct dat politici vat hebben op de media?"
Voor de rest heeft Leterme hier niet echt een aardschok veroorzaakt :-) Je moest al heel diep zoeken in de gazetten om er een ultrakort berichtje over te vinden.
donderdag 10 juli 2008
Back in town.
Goed, terug in Torino. En gelukkig, gelukkig, gelukkig, het is iets frisser dan toen ik naar België vertrok. Slechts 30 graden in de schaduw, maar 's avonds durft het al afkoelen tot 24 graden en in het putteke van de nacht tot 20 graden. Nog steeds zweten dus, maar toch al iets draaglijker zweten. En de airco op de universiteit werkt terug... Mamma Miracoli zal er wel voor iets tussen zitten, denk ik.
Gisterenavond nog efkes de hoogste der Turijnse heuveltoppen beklommen, de zogenaamde Colle della Maddalena. Kwestie van toch eens dat klimgevoel aan te scherpen. Waarom doet dat toch altijd zo'n zeer als je daar opnieuw aan begint? Voor de liefhebbers van profielen, dit is de Maddalena
Het profiel van het colleke dat ik enkele weken geleden in Susa heb gedaan, ziet er zo uit
Ik ben wel gestopt in Madonna della Losa. Ik dacht namelijk dat ik geen meter vooruit ging en dat het al bij al toch niet zo steil was. Bij deze : ik was een woessie.
Plannen voor volgende weken:
De Moncenisio:
(Hmmm, beetje lang precies.)
En Prato Nevoso:
Die laatste plan ik te doen op 19 juli. Da's de dag voor de echte groten daar passeren. Met wat meeval kan ik er misschien wel overnachten om de Tour te zien aankomen. Yell for Cadel zou ik zeggen. Wie wil immers Vansevenant niet onnozel zien doen bij aankomst op de Champs-Elysées?
Gisterenavond nog efkes de hoogste der Turijnse heuveltoppen beklommen, de zogenaamde Colle della Maddalena. Kwestie van toch eens dat klimgevoel aan te scherpen. Waarom doet dat toch altijd zo'n zeer als je daar opnieuw aan begint? Voor de liefhebbers van profielen, dit is de Maddalena
Het profiel van het colleke dat ik enkele weken geleden in Susa heb gedaan, ziet er zo uit
Ik ben wel gestopt in Madonna della Losa. Ik dacht namelijk dat ik geen meter vooruit ging en dat het al bij al toch niet zo steil was. Bij deze : ik was een woessie.
Plannen voor volgende weken:
De Moncenisio:
(Hmmm, beetje lang precies.)
En Prato Nevoso:
Die laatste plan ik te doen op 19 juli. Da's de dag voor de echte groten daar passeren. Met wat meeval kan ik er misschien wel overnachten om de Tour te zien aankomen. Yell for Cadel zou ik zeggen. Wie wil immers Vansevenant niet onnozel zien doen bij aankomst op de Champs-Elysées?
dinsdag 24 juni 2008
Haa, Toscane...
... en zijn ietwat boertige bevolking die in Italië enigszins liefkozend 'bonenfretters' wordt genoemd. Haa, Toscane en zijn zachtglooiende hellingen
Haa, Firenze en zijn Duomo met indrukwekkende koepel van Brunelleschi,
zijn Ponte Vecchio
en Uffizi galerij, vol kunstschatten (Venussen van Botticelli en Titiaan en meer van dat)
zijn kerken vol fresco's
en zijn Renaissance-kunst
Maar ook, zijn luidruchtige (en bijzonder ontgoochelde voetbalsupporters), die naar goede Toscaanse traditie gans de tijd vloeken, zijn boertige obers ('Solo acqua? No vino, no caffé, no cioccolato, no birra, no coca-cola? No champagne?'), en zijn loden hitte rond deze tijd van het jaar.
En wat die loden hitte betreft, Turijn is nog een stuk erger. In Firenze is er tenminste een zuchtje wind, waardoor het rond 16 uur maar 35 graden in de schaduw is. Toen ik gisteren na 22 uur in Turijn arriveerde was het hier nog altijd 36 graden. Ter vergelijking, vorige week was het rond 16 uur 20 graden. Jep, de zomer is begonnen...
Haa, Firenze en zijn Duomo met indrukwekkende koepel van Brunelleschi,
zijn Ponte Vecchio
en Uffizi galerij, vol kunstschatten (Venussen van Botticelli en Titiaan en meer van dat)
zijn kerken vol fresco's
en zijn Renaissance-kunst
Maar ook, zijn luidruchtige (en bijzonder ontgoochelde voetbalsupporters), die naar goede Toscaanse traditie gans de tijd vloeken, zijn boertige obers ('Solo acqua? No vino, no caffé, no cioccolato, no birra, no coca-cola? No champagne?'), en zijn loden hitte rond deze tijd van het jaar.
En wat die loden hitte betreft, Turijn is nog een stuk erger. In Firenze is er tenminste een zuchtje wind, waardoor het rond 16 uur maar 35 graden in de schaduw is. Toen ik gisteren na 22 uur in Turijn arriveerde was het hier nog altijd 36 graden. Ter vergelijking, vorige week was het rond 16 uur 20 graden. Jep, de zomer is begonnen...
woensdag 18 juni 2008
Impressies van Italia-Francia
Allez, hier een sfeerverslag van Italia-Francia van gisteren, zoals opgetekend uit talrijke monden in de 'Six Nation's Pub' in Corso Vittorio Emmanuele in Turijn. Ik zal niet vertalen, om het hier wat zedig te houden.
- Vaffanculo Toni!!! (Toni mist open doelkans, dit geroep zal zich nog veel herhalen later.)
- Woehahahaha, a casa, a casa!!! (Sportief geroep na het uitvallen van Ribéry.)
- Waaaaaa, nonononono, waaaaaaaaa!!! Oeeeefffff!!! (Frankrijk komt dicht bij de goal en vangt er niet zoveel mee aan.)
- Sisisisisisisisi, eccolo, eccolo. (Lubos Michel wijst naar de stip.)
- Woehahahaha, a casa, a casa!!! (Lubos Michel trekt een rode kaart voor de fransoos.)
- (... algeheel delirium nadat Pirlo scoort ...)
(pauze, het café wordt ontvolkt voor een rookpauze, aangezien men hier binnen niet mag roken, onderwijl is het druk aan de toog om bij te bestellen.)
- (... algeheel delirium nadat De Rossi scoort ...)
- Ambrosini, ma che cazzo fa, Ambrosini, è pazzo? (Ambrosini komt erin en daar zijn de fans het niet mee eens. Als ze alsnog verliezen, dan zal coach Donadoni het zeker hard te verduren krijgen.)
- Waaaaaa, nonononono, waaaaaaaaa!!! Oeeeefffff!!! (Frankrijk doet het opeens niet zo slecht.)
- Nooooo, oeeefffff, Gigi!!! San Gigi!!! Grazie mille Gigi. (Gigi Buffon moet zich eens uitstrekken en wordt nog maar eens heilig verklaard.)
- Woehahahaha, a casa, a casa!!! (Een Fransman komt in beeld.)
- (... Holland-Roemenië 1-0, Klaas-Jan Huntelaar zorgt voor een algeheel delirium ...)
- Woehahahaha, a casa, a casa!!! (Wederom komt een Fransman in beeld.)
- (... Holland-Roemenië 2-0, Van Persie zorgt voor een algeheel delirium ... In de gezangen meende ik even de frase "en we gaan noch niet naar huis, bijlange niet, tjoelala" te herkennen, maar dat zal wel inbeelding zijn.)
- (... algeheel delirium, Holland-Roemenië wordt afgefloten ...)
- (... algeheel delirium, Italië-Frankrijk wordt afgefloten, de squadra azzurra gaat door ...)
En dan, taferelen gelijk of ze de net de titel hebben veroverd. Overal duiken auto's op, die luid toeterend, met tierende passagiers uit de ramen het centrum bezetten. Italiaanse vlaggen worden overal bovengehaald, de auto's vlammen aan hoge snelheid en immer luid toeterend, en met wapperende vlaggen uit het raam. Zoals Obelix zou zeggen, moest hij het te zien krijgen : "Rare jongens, die Italianen."
- Vaffanculo Toni!!! (Toni mist open doelkans, dit geroep zal zich nog veel herhalen later.)
- Woehahahaha, a casa, a casa!!! (Sportief geroep na het uitvallen van Ribéry.)
- Waaaaaa, nonononono, waaaaaaaaa!!! Oeeeefffff!!! (Frankrijk komt dicht bij de goal en vangt er niet zoveel mee aan.)
- Sisisisisisisisi, eccolo, eccolo. (Lubos Michel wijst naar de stip.)
- Woehahahaha, a casa, a casa!!! (Lubos Michel trekt een rode kaart voor de fransoos.)
- (... algeheel delirium nadat Pirlo scoort ...)
(pauze, het café wordt ontvolkt voor een rookpauze, aangezien men hier binnen niet mag roken, onderwijl is het druk aan de toog om bij te bestellen.)
- (... algeheel delirium nadat De Rossi scoort ...)
- Ambrosini, ma che cazzo fa, Ambrosini, è pazzo? (Ambrosini komt erin en daar zijn de fans het niet mee eens. Als ze alsnog verliezen, dan zal coach Donadoni het zeker hard te verduren krijgen.)
- Waaaaaa, nonononono, waaaaaaaaa!!! Oeeeefffff!!! (Frankrijk doet het opeens niet zo slecht.)
- Nooooo, oeeefffff, Gigi!!! San Gigi!!! Grazie mille Gigi. (Gigi Buffon moet zich eens uitstrekken en wordt nog maar eens heilig verklaard.)
- Woehahahaha, a casa, a casa!!! (Een Fransman komt in beeld.)
- (... Holland-Roemenië 1-0, Klaas-Jan Huntelaar zorgt voor een algeheel delirium ...)
- Woehahahaha, a casa, a casa!!! (Wederom komt een Fransman in beeld.)
- (... Holland-Roemenië 2-0, Van Persie zorgt voor een algeheel delirium ... In de gezangen meende ik even de frase "en we gaan noch niet naar huis, bijlange niet, tjoelala" te herkennen, maar dat zal wel inbeelding zijn.)
- (... algeheel delirium, Holland-Roemenië wordt afgefloten ...)
- (... algeheel delirium, Italië-Frankrijk wordt afgefloten, de squadra azzurra gaat door ...)
En dan, taferelen gelijk of ze de net de titel hebben veroverd. Overal duiken auto's op, die luid toeterend, met tierende passagiers uit de ramen het centrum bezetten. Italiaanse vlaggen worden overal bovengehaald, de auto's vlammen aan hoge snelheid en immer luid toeterend, en met wapperende vlaggen uit het raam. Zoals Obelix zou zeggen, moest hij het te zien krijgen : "Rare jongens, die Italianen."
maandag 16 juni 2008
De kop is eraf!
Dit week-end eens de trein genomen naar Susa, de 'hoofdstad' van de Susa-vallei. Aangezien de treinregeling naar Susa nogal onpraktisch is, heb ik maar een fiets meegenomen en ben iets voor Susa afgestapt. Dit is Susa:
En in Susa staat een Romeinse triomfboog:
In Susa kun je ook volgend straatje vinden:
Mja, het is niet de weg die naar de Finestre leidt en waarmee je in Fenestrelle in de Val Chisone terechtkomt, maar zoiets doet een mens zijn benen toch wel een beetje kriebelen. Hoewel het met de conditie toch niet zo goed is gesteld, wil een mens tegen beter weten in toch eens een bergje beklimmen. Een mens zoekt dan iets dat goed doenbaar is. En een mens vindt zoiets, dat onder een spoorweg passeert:
Oeps, een splitsing, dilemma, dilemma:
Hmm, dat kerkske in Madonna della Losa, daar zult ge wel een schoon zicht hebben. En dat zal wel goed te doen zijn... Let ook op de 'baas in eigen huis'-graffiti van de lokale Vlaams Belangers.
Allez hop, 10 bochten te gaan.
Een bocht:
Hier begon het overigens al zwaar tegen te steken, het klimmeke bleek achteraf (uiteraard achteraf) op de kaart als vrij steil geboekstaafd te staan. Beyrediaanse toestanden zowaar...
Ergens halfweg. Ja, daar beneden zie je diezelfde spoorwegbrug van daarjuist:
Het plakkaat 'tornante 9' staat vlak voor de bocht, de foto is genomen vlak erna...
Finalmente, il cartello 'tornante 10', de verlossing is nabij:
Maar wat een zicht, Susa vanop 1201 meter:
De Susa-vallei vanop 1201 meter:
Een huis in Madonna della Losa, hoe hoger je gaat, hoe mooier ze hun huizen beschilderen:
Allez, het rapport van de klim naar Madonna della Losa : zal wel te doen zijn als je redelijk goed afgetraind bent, maar dat was bij mij dus niet het geval. Goed punt, de 10 bochten staan aangegeven, en je hebt dus een mikpunt. Slecht punt, de afstand tussen de bochten is soms behoorlijk groot, dus je moet wel eens lang wachten op je mikpunt annex recuperatiepunt. Vooral vanaf bocht 6 wordt het wel heel steil en vanaf bocht 7 is het meer op karakter. Maar het uitzicht is de klim meer dan de moeite waard... En o ja, het eerste deel van de weg (het minst steile stuk) leidt naar de Finestre, zoals ik achteraf op de kaart heb gezien.
En in Susa staat een Romeinse triomfboog:
In Susa kun je ook volgend straatje vinden:
Mja, het is niet de weg die naar de Finestre leidt en waarmee je in Fenestrelle in de Val Chisone terechtkomt, maar zoiets doet een mens zijn benen toch wel een beetje kriebelen. Hoewel het met de conditie toch niet zo goed is gesteld, wil een mens tegen beter weten in toch eens een bergje beklimmen. Een mens zoekt dan iets dat goed doenbaar is. En een mens vindt zoiets, dat onder een spoorweg passeert:
Oeps, een splitsing, dilemma, dilemma:
Hmm, dat kerkske in Madonna della Losa, daar zult ge wel een schoon zicht hebben. En dat zal wel goed te doen zijn... Let ook op de 'baas in eigen huis'-graffiti van de lokale Vlaams Belangers.
Allez hop, 10 bochten te gaan.
Een bocht:
Hier begon het overigens al zwaar tegen te steken, het klimmeke bleek achteraf (uiteraard achteraf) op de kaart als vrij steil geboekstaafd te staan. Beyrediaanse toestanden zowaar...
Ergens halfweg. Ja, daar beneden zie je diezelfde spoorwegbrug van daarjuist:
Het plakkaat 'tornante 9' staat vlak voor de bocht, de foto is genomen vlak erna...
Finalmente, il cartello 'tornante 10', de verlossing is nabij:
Maar wat een zicht, Susa vanop 1201 meter:
De Susa-vallei vanop 1201 meter:
Een huis in Madonna della Losa, hoe hoger je gaat, hoe mooier ze hun huizen beschilderen:
Allez, het rapport van de klim naar Madonna della Losa : zal wel te doen zijn als je redelijk goed afgetraind bent, maar dat was bij mij dus niet het geval. Goed punt, de 10 bochten staan aangegeven, en je hebt dus een mikpunt. Slecht punt, de afstand tussen de bochten is soms behoorlijk groot, dus je moet wel eens lang wachten op je mikpunt annex recuperatiepunt. Vooral vanaf bocht 6 wordt het wel heel steil en vanaf bocht 7 is het meer op karakter. Maar het uitzicht is de klim meer dan de moeite waard... En o ja, het eerste deel van de weg (het minst steile stuk) leidt naar de Finestre, zoals ik achteraf op de kaart heb gezien.
Abonneren op:
Posts (Atom)
