Welja, dachten de truckers in Italië. 't Is alweer een dikke week geleden dat we het werk nog eens hebben neergelegd. Pfjoe, wat is dat lang geleden zeg. Laat ons ons recht maar eens opeisen en laat ons nog eens gaan staken. Maar, een goede week geleden was 't eigenlijk maar een woessiestaking. Laat het ons dit keer te goei doen. Laat ons het land eens echt platleggen.
Welja, 't is pas als alle truckers in een land ermee kappen, dat je doorhebt hoe belangrijk ze eigenlijk zijn. Vandaag is de derde dag dat de camionneurs staken (en daarbij alle autosnelwegen blokkeren). Gevolg : er is stilaan een tekort aan benzine, en stilaan beginnen de winkels in Italië er wat leegjes uit te zien. Hier in Torino valt het allemaal nog wel mee. Een auto heb ik niet en in de winkels valt het hier voorlopig nog mee. Torino is groot, maar niet zo groot als Rome en Milaan, dus de voorraden slinken hier niet zo rap. FIAT ligt wel volledig plat, maar zoveel merk je daar ook niet van.
Op dit moment zijn ze aan het onderhandelen met de regering, die de staking als illegaal en ingaand tegen de grondwettelijke rechten van de burger heeft bestempeld (en daar eigenlijk gelijk in heeft). Hopelijk gaat dat onderhandelen hier wat rapper dan in Brussel :-).
woensdag 12 december 2007
dinsdag 11 december 2007
Woord van het jaar
Er kan gestemd worden op het nederlandstalige woord van het jaar. En wel hier. De lijst is nogal Hollands, behalve een woordje dat duidelijk Vlaams is...
maandag 3 december 2007
Schade
Er wordt nogal veel gesproken over schade voor België in het buitenland, dankzij de politieke crisis. Eerlijk gezegd, zoveel merk ik daar niet van. Ik heb nogal sterk de indruk dat de crisis in België alleen leeft bij de Hollanders en de Fransen. De rest van Europa trekt zich er niet veel van aan. In de pers hier verschijnt weinig over België en zijn politieke crisis. Alleen op de echte sleutelmomenten (= ontslag van formateurs) in de formatie, troosten ze zich de moeite om er iets over te schrijven. Ze hebben nochtans massa's journalisten in Brussel, want de Europese Unie interesseert hen wel. Om eens aan te tonen hoeveel ze kennen van de huidige situatie, volgt hier het artikel dat in La Stampa stond. 't Is in 't Italiaans, maar iemand die zich nog wat flarden Latijn en Frans herinnert, zal er wel aan uit kunnen. Let vooral op de namen van de politici :
Laterme lascia l'incarico. In Belgio crisi senza precedenti.
Alberto II ha convocato a sorpresa l'ex premier Verhofstadt, a cui potrebbe affidare l'incarico di formare un nuovo governo. Anche il liberale francofono Reynerds tra i possibili pretendenti
Laterme non ce l’ha fatta. Ieri il cristiano democratico fiammingo che lo scorso 10 giugno ha vinto le elezioni del Belgio con 800 mila voti a suo favore, ha consegnato le sue dimissioni al re Alberto II, riconoscendo la sua incapacità a creare un nuovo governo. La decisione di Laterme, nell’aria già da diverso tempo, ha dato ulteriore vigore alle ipotesi di scissione del Belgio, spingendo il Paese in una crisi politica senza precedenti. L’ex candidato premier ha ammesso la sua incapacità di dare vita alla coalizione “Orange Bleu”, che avrebbe dovuto riunire la famiglie liberali e democratiche dei partiti fiamminghi e valloni. “E’ venuta meno la possibilità di trovare un accordo chiaro tra tutti i partiti” ha dichiarato ieri Laterme.
Il panorama politico belga è particolarmente intricato. Il paese tradizionalmente diviso tra i ricchi fiamminghi (che abitano il nord del Paese) e i poveri Valloni (residenti al sud) ha serie difficoltà a trovare compromessi che soddisfino entrambe le etnie. Una situazione già difficile per motivi storici e economici, inasprita dalla presenza del Vlaams Belang, il partito xenofobo delle Fiandre che auspica la scissione con il sud del Paese e che mantiene un consenso forte tra i cittadini fiamminghi.
Laterme, ex revisore contabile, ha avuto particolari difficoltà nell’affrontare riforme istituzionali, uno dei tanti temi su cui non è riuscito a conciliare le idee del suo partito (Cdv), con quelle dei cristiani democratici francofoni di Joelle Milliquet, dei liberali francofoni di Didier Reynerds, dei fiamminghi guidati da Guy Verhofstadt e degli indipendentisti del gruppo Nva di Bart Wever.
Le ipotesi di scissione, all’ordine del giorno negli ultimi sei mesi, si sono rafforzate nelle ultime ore. Il re è sceso in campo per calmarle, e ieri, a sorpresa, ha convocato a Castello Belvedere di Laeken il premier uscente Guy Verhofstadt, grande perdente delle elezioni dello scorso 10 giugno. La mossa del re è di duplica interpretazione. Alberto II potrebbe infatti aver convocato l’ex premier solo per una consultazione, oppure per assegnargli l’incarico di formare il nuovo governo. Tra i possibili pretendenti alla creazione di una coalizione forte c’è anche quella del candidato dei liberali francofoni Didier Reynerds.
De enige die ze echt kennen is dus Guy Verhofstadt (zoals gezegd, de EU volgen ze wel). Overigens spijtig voor Somers, de Gucht en De Wael, maar hier staan ze nog altijd in de schaduw van Verhofstadt, en is hij nog altijd de onbetwiste leider. Toch ook schattig hoe ze altijd de namen van koningen vertalen. Ze weten uiteraard niet dat Alberto in België eerder doet denken aan dikke kappers in roze jas...
Laterme lascia l'incarico. In Belgio crisi senza precedenti.
Alberto II ha convocato a sorpresa l'ex premier Verhofstadt, a cui potrebbe affidare l'incarico di formare un nuovo governo. Anche il liberale francofono Reynerds tra i possibili pretendenti
Laterme non ce l’ha fatta. Ieri il cristiano democratico fiammingo che lo scorso 10 giugno ha vinto le elezioni del Belgio con 800 mila voti a suo favore, ha consegnato le sue dimissioni al re Alberto II, riconoscendo la sua incapacità a creare un nuovo governo. La decisione di Laterme, nell’aria già da diverso tempo, ha dato ulteriore vigore alle ipotesi di scissione del Belgio, spingendo il Paese in una crisi politica senza precedenti. L’ex candidato premier ha ammesso la sua incapacità di dare vita alla coalizione “Orange Bleu”, che avrebbe dovuto riunire la famiglie liberali e democratiche dei partiti fiamminghi e valloni. “E’ venuta meno la possibilità di trovare un accordo chiaro tra tutti i partiti” ha dichiarato ieri Laterme.
Il panorama politico belga è particolarmente intricato. Il paese tradizionalmente diviso tra i ricchi fiamminghi (che abitano il nord del Paese) e i poveri Valloni (residenti al sud) ha serie difficoltà a trovare compromessi che soddisfino entrambe le etnie. Una situazione già difficile per motivi storici e economici, inasprita dalla presenza del Vlaams Belang, il partito xenofobo delle Fiandre che auspica la scissione con il sud del Paese e che mantiene un consenso forte tra i cittadini fiamminghi.
Laterme, ex revisore contabile, ha avuto particolari difficoltà nell’affrontare riforme istituzionali, uno dei tanti temi su cui non è riuscito a conciliare le idee del suo partito (Cdv), con quelle dei cristiani democratici francofoni di Joelle Milliquet, dei liberali francofoni di Didier Reynerds, dei fiamminghi guidati da Guy Verhofstadt e degli indipendentisti del gruppo Nva di Bart Wever.
Le ipotesi di scissione, all’ordine del giorno negli ultimi sei mesi, si sono rafforzate nelle ultime ore. Il re è sceso in campo per calmarle, e ieri, a sorpresa, ha convocato a Castello Belvedere di Laeken il premier uscente Guy Verhofstadt, grande perdente delle elezioni dello scorso 10 giugno. La mossa del re è di duplica interpretazione. Alberto II potrebbe infatti aver convocato l’ex premier solo per una consultazione, oppure per assegnargli l’incarico di formare il nuovo governo. Tra i possibili pretendenti alla creazione di una coalizione forte c’è anche quella del candidato dei liberali francofoni Didier Reynerds.
De enige die ze echt kennen is dus Guy Verhofstadt (zoals gezegd, de EU volgen ze wel). Overigens spijtig voor Somers, de Gucht en De Wael, maar hier staan ze nog altijd in de schaduw van Verhofstadt, en is hij nog altijd de onbetwiste leider. Toch ook schattig hoe ze altijd de namen van koningen vertalen. Ze weten uiteraard niet dat Alberto in België eerder doet denken aan dikke kappers in roze jas...
zaterdag 1 december 2007
Italiaanse politiek II
Awel ja, 't kan rap keren in de politiek :-). Hier verandert er ook wel iets, 't is niet dat er elke minuut iets anders gebeurt, zoals in België, maar toch. De voorbije weken is het jaren oude pact tussen Berlusconi en zijn foute vriendjes volledig uit elkaar gevallen. Silvio (de Jean-Marie Dedecker van de Italiaanse politiek) komt de laatste weken toch niet meer zo goed overeen met Bossi (de Karel Dillen van Italië) en Fini (de lokale Gerolf Annemans). Groot dispuut is het plan van Berlusconi om een nieuwe partij op te richten, als reactie op de oprichting van de megagrote Partitito Democratico aan de linkerzijde. De rechtse rakkers in Italië mogen binnenkort dus stemmen op de naam van de nieuwe partij : het wordt ofwel 'Partito della libertà' ofwel 'Popolo della libertà'. Mja, in beide gevallen een behoorlijk foute naam wat mij betreft. Bossi en Fini hebben echter niet meteen plannen om in de nieuwe partij te stappen, dus 't ziet er naar uit dat Berlusconi's huidige Forza Italia gewoon even van naam zal veranderen.
Nog straffer is dat Berlusconi en Veltroni, baas van de Partito Democratico, elkaar gisteren hebben ontmoet, om te spreken over diverse zaken. Een van die zaken was ... een staatshervorming!!! Wel, eigenlijk een mini-mini-mini-staatshervorming-light. Het gaat eigenlijk gewoon over de hervorming van de kieswetgeving. Ik vermoed dat de rol van de Senaat ook zal herbekeken worden enzo. 't Is allemaal vrij moeilijk om te volgen, aangezien mijn kennis van het Italiaans nog niet van die aard is om technische, politieke termen goed te snappen.
Enfin, tot voor enkele weken was het samenzetten van Berlusconi en Veltroni zowat te vergelijken met Bart De Wever die, in het bezit van zelfgebakken koekjes, op theevisite gaat bij Olivier Maingain, die vervolgens in vloeiend Nederlands een sprookje over een leeuw voorleest aan De Wevers kinderen. Vrijwel onmogelijk dus. Maar kijk, na het onderhoud van gisteren, was er sprake van 'een convergentie van ideëen' en 'wederzijds respect'. Te vergelijken met Leterme die Milquet na een avondje thé dansant een - weliswaar - zedige kus ter afscheid geeft. Ook moeilijk in te beelden. Vooral als je beseft dat Berlusconi twee weken geleden nog ijverig handtekeningen aan het verzamelen was om de regering Prodi (toch een lid van de Partito Democratico) te laten vallen. Het toont alleen maar aan dat Prodi al lang niet meer de man is in Italië...
En o ja, er is hier nog een politieke factor die ik nog niet vermeld heb, maar die in Italië bijzonder veel invloed heeft. Komt hier werkelijk elke dag in de kranten om iets moraliserend te zeggen. Ik zeg niet wie het is, maar zal toch enkele tips geven : 't is eigenlijk een Duitser, hij heeft onlangs een lange brief geschreven, loopt rond in lange gewaden en met grappige, rode schoenen en als hij sterft, is 't twee weken lang spektakel, tot er witte rook uit een schouw komt.
Nog straffer is dat Berlusconi en Veltroni, baas van de Partito Democratico, elkaar gisteren hebben ontmoet, om te spreken over diverse zaken. Een van die zaken was ... een staatshervorming!!! Wel, eigenlijk een mini-mini-mini-staatshervorming-light. Het gaat eigenlijk gewoon over de hervorming van de kieswetgeving. Ik vermoed dat de rol van de Senaat ook zal herbekeken worden enzo. 't Is allemaal vrij moeilijk om te volgen, aangezien mijn kennis van het Italiaans nog niet van die aard is om technische, politieke termen goed te snappen.
Enfin, tot voor enkele weken was het samenzetten van Berlusconi en Veltroni zowat te vergelijken met Bart De Wever die, in het bezit van zelfgebakken koekjes, op theevisite gaat bij Olivier Maingain, die vervolgens in vloeiend Nederlands een sprookje over een leeuw voorleest aan De Wevers kinderen. Vrijwel onmogelijk dus. Maar kijk, na het onderhoud van gisteren, was er sprake van 'een convergentie van ideëen' en 'wederzijds respect'. Te vergelijken met Leterme die Milquet na een avondje thé dansant een - weliswaar - zedige kus ter afscheid geeft. Ook moeilijk in te beelden. Vooral als je beseft dat Berlusconi twee weken geleden nog ijverig handtekeningen aan het verzamelen was om de regering Prodi (toch een lid van de Partito Democratico) te laten vallen. Het toont alleen maar aan dat Prodi al lang niet meer de man is in Italië...
En o ja, er is hier nog een politieke factor die ik nog niet vermeld heb, maar die in Italië bijzonder veel invloed heeft. Komt hier werkelijk elke dag in de kranten om iets moraliserend te zeggen. Ik zeg niet wie het is, maar zal toch enkele tips geven : 't is eigenlijk een Duitser, hij heeft onlangs een lange brief geschreven, loopt rond in lange gewaden en met grappige, rode schoenen en als hij sterft, is 't twee weken lang spektakel, tot er witte rook uit een schouw komt.
vrijdag 30 november 2007
Weeral sciopero
Hoewel België nog altijd geen regering heeft (een feit dat nu blijkbaar ook al in Noorwegen bekend is geraakt), lijkt het land toch nog altijd beter te werken dan Italië. Terwijl Yves dag-ik-weet-niet-meer-precies-hoeveel probeerde om een regering te vormen, probeerde Prodi hier een mega-staking te voorkomen. De gelijkenis met Yves is treffend : Romano is niet in zijn opzet geslaagd. Gevolg : de tweede staking in 3 weken tijd. Dit keer is 't een echt coole staking : de volledige Italiaanse transportsector ligt vandaag plat.
Geen trams, bussen, treinen dus, maar ook geen werkende luchthavens. De verschillende transportorganisaties hebben eens besloten om de mensen eens echt goed pijn te doen en eens goed samen te werken. Eendracht maakt macht, heet dat. Om de autostrade op te mogen, moet je hier overigens tol betalen. De tolbeambtes staken ook vandaag. Met andere woorden, als je voor negen uur niet van de autostrade af was, kon je er niet meer af voor een paar uur :-).
Stakingen zijn hier wel iets sympathieker dan in België. Er wordt over de middag namelijk wel gewerkt. Met name van 12 tot 15 uur werken ze wel weer, om er dan weer voor een paar uur mee te kappen. Als je dus besluit om het om 12 uur toch eens te proberen en een trein op te springen, kan het gebeuren dat je om 15 uur alsnog komt vast te zitten. Dolle pret!
Niets dat rijdt, vaart of vliegt dus vandaag, behalve natuurlijk personenwagens. Bij gebrek aan openbaar vervoer zijn dat er vandaag meer dan anders. Gevolg : "traffico molto, molto intenso nelle grandi città".
Geen trams, bussen, treinen dus, maar ook geen werkende luchthavens. De verschillende transportorganisaties hebben eens besloten om de mensen eens echt goed pijn te doen en eens goed samen te werken. Eendracht maakt macht, heet dat. Om de autostrade op te mogen, moet je hier overigens tol betalen. De tolbeambtes staken ook vandaag. Met andere woorden, als je voor negen uur niet van de autostrade af was, kon je er niet meer af voor een paar uur :-).
Stakingen zijn hier wel iets sympathieker dan in België. Er wordt over de middag namelijk wel gewerkt. Met name van 12 tot 15 uur werken ze wel weer, om er dan weer voor een paar uur mee te kappen. Als je dus besluit om het om 12 uur toch eens te proberen en een trein op te springen, kan het gebeuren dat je om 15 uur alsnog komt vast te zitten. Dolle pret!
Niets dat rijdt, vaart of vliegt dus vandaag, behalve natuurlijk personenwagens. Bij gebrek aan openbaar vervoer zijn dat er vandaag meer dan anders. Gevolg : "traffico molto, molto intenso nelle grandi città".
maandag 26 november 2007
Troppo largo
De tijd van het jaar was weer daar om nog eens wat kleren te kopen (mijn broeken beginnen stilaan doorkijk te worden). Vandaar : naar Via Roma gegaan om kleren te kopen. Via Roma is samen met Via Garibaldi de fancy, sjieke winkelstraat van Torino. Je vindt er onder meer de Armani-winkel, waar je kostuums van 3000 euro en sjakossen van 800 euro kunt kopen. Allemaal heel mooi allemaal (wel, om eerlijk te zijn vind ik dat het op geen zak trekt, maar kom), maar een blik op mijn financiële situatie heeft me toch maar doen besluiten om daar met een grote boog omheen te lopen. Wel, nagenoeg alle klerenwinkels op de Via Roma (en dat zijn er heel veel) zijn nogal aan de duurdere kant, behalve eentje : de UPIM. UPIM is het Italiaanse equivalent van ketens als C&A en H&M. Betaalbaar dus. Je kunt er ook zelf kiezen, zonder lastig gevallen te worden door een, weliswaar knappe, jongedame die je algauw in vijf dure broeken en 10 nog duurdere kostuumvestjes probeert te steken.
Er is echter één probleem. Een probleem dat eigenlijk ook al in België bestaat. Klerenwinkels zijn blijkbaar voornamelijk gericht op vrouwen. 't Is te zeggen, alleen van vrouwen wordt blijkbaar begrepen dat ze niet allemaal de ideale maten hebben, en het is blijkbaar alleen voor vrouwen mogelijk om kleren in de juiste maten te vinden. Of zie ik dat verkeerd? Van mannen wordt blijkbaar verwacht dat ze allemaal 1 meter 90 groot zijn en beschikken over spieren waar het Michelinmannetje jaloers op kan zijn. Het is hier met andere woorden nog moeilijker dan in België om de kleinere maten te vinden. Doemetoch.
Er is echter één probleem. Een probleem dat eigenlijk ook al in België bestaat. Klerenwinkels zijn blijkbaar voornamelijk gericht op vrouwen. 't Is te zeggen, alleen van vrouwen wordt blijkbaar begrepen dat ze niet allemaal de ideale maten hebben, en het is blijkbaar alleen voor vrouwen mogelijk om kleren in de juiste maten te vinden. Of zie ik dat verkeerd? Van mannen wordt blijkbaar verwacht dat ze allemaal 1 meter 90 groot zijn en beschikken over spieren waar het Michelinmannetje jaloers op kan zijn. Het is hier met andere woorden nog moeilijker dan in België om de kleinere maten te vinden. Doemetoch.
vrijdag 23 november 2007
Een avondje film
Hoerahoera, er is hier een cinema waar ze zowat om de twee weken een film in originele versie spelen. Een cinema waar George Clooney niet klinkt als Silvio Berlusconi en waar Arnold Schwarzenegger op sappig Duitse wijze 'I'll be back' zegt in de plaats van 'ritorno fra poco'. Veel keuze is er niet, slechts een film om de twee weken, maar 't is toch elke twee weken een andere film. 't Is toch al iets.
Gisterenavond dus met een Noor en een Hollander gaan zien naar 'Death at a funeral', een komedie met lijken, dwergen, drugs, mannelijk naakt en stront in de hoofdrollen. De Hollander komt hier een stuk van zijn thesis maken (bij FIAT), de Noor geeft hier les in een middelbare school. Hij geeft Frans en Engels en vindt zijn studenten 'irritating rich Juventus-fans'. Hij vindt ze ook allemaal idioten, omdat ze maar niet willen begrijpen dat Engels en Frans kennen toch wel enigszins nuttig kan zijn in het leven. Ze vinden andere talen nutteloos, want 'je hebt het toch niet nodig' (zelfs niet op tv of in de cinema) en 'Italiaans is toch de mooiste en poëtische taal ter wereld'. Jaja, zo gaat dat hier. Lesgeven in Italië heeft toch wel één voordeel, aldus de Noor. Zowat om de twee weken mag je immers staken. Staken is echt een hobby van de Italianen. Dat vinden ze keitof. Vandaar volgend toevoegsel aan het woordenboek voor de survivor in Italië : sciopero (staking dus, uitgesproken als "sjooperoo").
Na afloop van de film aan de bushalte nog een vriendelijke, edoch er vrij armoedig uitziende Italiaan tegengekomen. Hij bood me spontaan een plaats onder zijn paraplu aan. Er viel immers een druppel water en dan beweren ze hier dat het keihard aan het gieten is. Ik kon hem zowaar begrijpen en er wat woorden mee wisselen. De paraplubezitter was een Calabriër, wat hem enigszins verdacht maakt als maffia-infiltrant in het Noorden. Daar ik niet moest betalen voor zijn paraplubescherming veronderstel ik echter dat hij safe was. Hij vroeg hoe de economische situatie in België is en vatte de Italiaanse situatie samen als volgt : "molto studenti, poco lavoro". Ik vermoed dat hij een dezer dagen gaat staken...
Gisterenavond dus met een Noor en een Hollander gaan zien naar 'Death at a funeral', een komedie met lijken, dwergen, drugs, mannelijk naakt en stront in de hoofdrollen. De Hollander komt hier een stuk van zijn thesis maken (bij FIAT), de Noor geeft hier les in een middelbare school. Hij geeft Frans en Engels en vindt zijn studenten 'irritating rich Juventus-fans'. Hij vindt ze ook allemaal idioten, omdat ze maar niet willen begrijpen dat Engels en Frans kennen toch wel enigszins nuttig kan zijn in het leven. Ze vinden andere talen nutteloos, want 'je hebt het toch niet nodig' (zelfs niet op tv of in de cinema) en 'Italiaans is toch de mooiste en poëtische taal ter wereld'. Jaja, zo gaat dat hier. Lesgeven in Italië heeft toch wel één voordeel, aldus de Noor. Zowat om de twee weken mag je immers staken. Staken is echt een hobby van de Italianen. Dat vinden ze keitof. Vandaar volgend toevoegsel aan het woordenboek voor de survivor in Italië : sciopero (staking dus, uitgesproken als "sjooperoo").
Na afloop van de film aan de bushalte nog een vriendelijke, edoch er vrij armoedig uitziende Italiaan tegengekomen. Hij bood me spontaan een plaats onder zijn paraplu aan. Er viel immers een druppel water en dan beweren ze hier dat het keihard aan het gieten is. Ik kon hem zowaar begrijpen en er wat woorden mee wisselen. De paraplubezitter was een Calabriër, wat hem enigszins verdacht maakt als maffia-infiltrant in het Noorden. Daar ik niet moest betalen voor zijn paraplubescherming veronderstel ik echter dat hij safe was. Hij vroeg hoe de economische situatie in België is en vatte de Italiaanse situatie samen als volgt : "molto studenti, poco lavoro". Ik vermoed dat hij een dezer dagen gaat staken...
Abonneren op:
Posts (Atom)
