Meimaand, Mariamaand

De meimaand brengt een vreemd, maar o zo herkenbaar fenomeen met zich mee. Terwijl 's avonds de zon ondergaat en men alle ramen wijd openzet, wordt de eerste hitte van het jaar verjaagd door wat koelte, gemengd met ijl en krakend gezang. Zachtjes stijgen ontelbare 'Ave Maria's' ten hemel vanop de binnenpleintjes die zo kenmerkend zijn voor Turijn.

Terwijl de jongedames zich opmaken om aan de oevers van de Po voor de eerste maal dit jaar hun korste rokje te showen, verzamelen papa en mama zich op een binnenpleintje voor de wekelijkse Mariaviering. Terwijl de jongeheren zich op hun Vespa's richting de oevers van de Po bewegen om te doen wat hun testosterongehalte hen voorschrijft, verzamelen opa en oma zich rond de lokale parochieherder. Italië : zo liberaal en toch nog altijd zo katholiek.

Het lijkt het landelijke Vlaanderen wel, met z'n ontelbare Maria-kapelletjes, die elk jaar in mei door biddende en zingende bedevaarders worden overspoeld. Alleen is Turijn noch Oostakker, noch Scherpenheuvel. Men heeft hier geen Maria-kapelletjes. Turijn is een grote stad : hier is alleen maar plaats voor grote kerken, niet voor de intimiteit van een klein kapelletje, midden in de velden. En geef toe : het is toch simpelweg onmogelijk om te zingen tot de Heilige Maagd, wanneer je omgeven bent door rokende fabrieken, hippe disco's, razende auto's of jachtige voorbijgangers.

Maar kijk : men heeft er iets op gevonden; men verzamelt op een binnenpleintje (een cortile) om aldaar de maagd te prijzen en te eren en haar genade af te smeken. Welk binnenpleintje, dat wordt aangekondigd door affiches die door de pastoor in hoogsteigen persoon in de parochiestraten worden opgehangen. En stipt om 21 uur begint die pastoor, gewapend met micro en luidsprekers, een reeks 'Ave Maria's in te zetten. Zijn zware priesterbas wordt meteen vergezeld door de hoge, knersende of rokerige stemmen van de talrijke oudjes, die de pastoor volgen met al het enthousiasme dat hun leeftijd hen nog toelaat.

Een halfuur lang duurt het. Het is bijzonder aandoenlijk : de cortile waar men zich afsluit van het moderne en jachtige stadsleven om zich samen met anderen in een eeuwenoude traditie in te schrijven. De cortile van de grootstad als dorpskern. Een mens zou er bijna weemoedig van worden. Hoog tijd om de weemoed te verdrijven door de oevers van de Po op te zoeken dus.