Het aards paradijs

Meer dan anderhalf jaar in Italië en nog geen enkele keer naar de zee geweest. Da's toch een beetje schandalig. 't Is nochtans niet dat ik geen zeemens ben; als je afkomstig bent van 10 kilometer van de Noordzee, dan ben je toch een beetje een zeemens. De geur van de zee is toch iets dat een fijn gevoel van herkenning oproept. Maar van de andere kant, als je vlak bij de kust woont, weet je ook dat het zomerseizoen toch niet bepaald prettig is. Massatoerisme en dergelijke, er zijn plezanter dingen. En 't is al zo erg aan de Belgische kust, dus wat moet dat niet geven aan de Mediterrannee. Bovendien : mensen van de Belgische kust vinden de zee vooral cool als er niemand is, bij voorkeur bij nacht en ontij. Niets plezanters dan eens goed uitwaaien aan het strand, of de macht van de natuur aanschouwen bij storm en ontij. En de Mediterrannee is in dat opzicht geen echte zee. 't Is eigenlijk toch maar een groot meer. Er zijn nauwelijks getijden, geen stormen,... De Middellandse Zee is een woessie-zee. Maar goed, men moet er toch eens naartoe gaan. Bovendien stijgt het kwik hier vlotjes boven de dertig graden en Torino is in die omstandigheden een vochtige, windvrije smog-oven geklemd tussen de Alpen en de Turijnse heuvels en ontsnappen is aangewezen als men wil ademen.

Naar de zee dus, meer bepaald naar de Ligurische kust, naar het twintig kilometer lange strookje Mediterraanse kust dat 'Cinque Terre' heet. Het ligt hier:

Grotere kaart weergeven
Cinque Terre is een aangename verrassing. Het is één van de bekendste stukken Ligurische kust (of Italiaanse kust tout court) en is bijgevolg bijzonder toeristisch. Dat roept al direct doembeelden van lillende oude vrouwenlijven op, maar neen. Superveel strand is er niet in Cinque Terre en de stranden die er zijn zijn vooral geconcentreerd rond het dorpje Monterosso. En dat is direct het minst toffe dorpje van de vijf die Cinque Terre rijk is.

Cinque Terre is een bijzonder grillig stukje kust dat in '99 Unesco werelderfgoed en beschermd nationaal park werd. Men is er vrij goed in geslaagd om massatoerisme en authenticiteit hand in hand te laten gaan. Een voorbeeld! Er zijn kleine rotsstranden en grillige kliffen. Het water is bijzonder helder en boordevol flora en fauna : een waar snorkelparadijs. De kust gaat direct over in pittige heuvels, waar het heerlijk wandelen is (niet gestoord door Amerikaanse toeristen) en waar men de typische Mediterrane plantengroei kan ontdekken. Het panorama vanaf de heuvels (en eigenlijk vanaf elk punt in Cinque Terre) is adembenemend. De heuvels worden doorkruist door eeuwenoude paden, trappen en terrassen waar wijnranken worden verbouwd. Er wordt immers witte wijn verbouwd, die spijtig genoeg peperduur is, door de nogal gecompliceerde en arbeidsintensieve manier waarop de druivenaanplanting hier moet gebeuren.

Omdat een beeld meer zegt dan duizend woorden, volgt hier een foto:

Meer foto's van dit stukje aards paradijs staan hier.