Italië : meer dan één jaar later

Aangezien ik hier nu toch al meer dan één jaar ben, kan ik toch al een soort van round-up maken wat betreft mijn gedachten over Italië. In dat jaar heb ik een soort van haat-liefde-verhouding met Italië ontwikkeld. Kortweg gesteld:

Ik vind Italië een zeer schoon land, ik vind het evenwel bijzonder spijtig dat het bewoond is door Italianen.

Voila, krachtiger kan ik het niet uitdrukken. Qua schoonheid van natuur, steden, cultuur, gastronomie,... is Italië fantastisch. Maar mijn god, die Italianen zijn er ferm te veel aan. Uiteraard is die uitspraak veel te veralgemenend en zijn er veel toffe Italianen, maar er is toch wel iets van aan. Ik verklaar me nader en zal ook proberen wat te nuanceren :-).

Ik vind de Italiaanse samenleving zeer individueel. Er heerst hier een soort van 'survival-of-the-fittest' mentaliteit, die zich op alle niveaus van het dagelijks leven uit. Bijvoorbeeld in navelstaarderij, die er bijvoorbeeld voor zorgt dat de jongeren hier nauwelijks andere talen dan Italiaans spreken. Ik weet nog dat in mijn tijd in het middelbaar we constant werden platgeslagen met uitspraken als : "Je moet andere talen leren, met Nederlands (of Brugs, Leuvens, Gents, Antwerps,...) ben je niets in het leven." Niet zo in Italië, of toch wel, maar er wordt in elk geval geen gevolg aan gegeven. Wat ik hier ook zeer mis, zijn lokale zomerfestivalletjes, bierfeesten, buurtbarbeques,... Het soort activiteiten dat typisch is voor België en dat mijns inziens een niet te onderschatten rol speelt in het creëren van een gemeenschapsgevoel. Dit soort buurtactiviteiten bestaat hier nauwelijks. Als er iets georganiseerd wordt, is het megagroot en overheerst weer het individuele gevoel. Dit heeft deels te maken met het feit dat Torino een grootstad is, maar aan de andere kant vind je zelfs in Brussel dergelijke buurtfeestjes en is België eigenlijk één grote stad (10 miljoen inwoners op een stuk land dat je nauwelijks herkent op de landkaart).

Maar de individualiteit herken je het best in het dagelijks leven. Het verkeer, het chaotische aanschuiven aan de kassa in de supermarkt, mensen die op het voetpad nooit, maar dan ook nooit uit de weg gaan,... het zijn stuk voor stuk voorbeelden van de Italiaanse mentaliteit. Een voorbeeld : vorige vrijdag zat ik in de cinema en ging er een gsm af. Dat op zich is al irritant, maar als die persoon dan opneemt en begint te tetteren in de cinema en zelfs niet de moeite neemt om de zaal uit te gaan, vind ik dat gewoon hallucinant. Dit is typisch en toont aan dat vele mensen hier geen flauw benul hebben van het bestaan van 'de medemens'. In België is de mentaliteit eerder : hier leven andere mensen en ik moet proberen die zo weinig mogelijk te storen. Hier geldt : hier leef ik en doe ik wat ik wil.

De mensen hier zijn zeer vriendelijk, dat wel. Altijd een goedendag of een goedenavond, maar als het er echt op aankomt, dan is er hier wat ik noem 'een compleet gebrek aan elementaire beleefdheid'. Wat ben je met een goedendag als je later door diezelfde persoon quasi van je sokken wordt gereden als je een voetpad oversteekt?

Ben ik alleen met die visie hier? Neen! Ik heb hier ondertussen een vrij internationale kennissenkring. Chilenen, Colombianen, Canadezen, Fransen,... En iedereen zegt hetzelfde. De Canadezen hebben als theorie : 'de wereld stopt voor een Italiaan op vijf centimeter van zijn neus'. De Fransen spreken net als ikzelf van 'il n' y a pas de politesse élémentaire'. En ook alle anderen klagen.

Veralgemeen ik dus met bovenstaande uitspraken? Zeer zeker, absoluut zelfs. Er zijn hier heel toffe en vriendelijke mensen en er is wel degelijk een grote vorm van gezelligheid als je de mensen persoonlijk kent. Maar : slechts als je ze persoonlijk kent... Maar dat neemt niet weg dat mijn algemene kritiek terecht is. In Italië regeert de chaos en daar zijn de mensen hier zelf verantwoordelijk voor. Het is hier simpelweg de mentaliteit en zoals we allen weten valt daar moeilijk iets aan te veranderen. Zo is het nu eenmaal en niet anders en hoewel ongetwijfeld iedereen hier het er in zijn hart niet mee eens is, leven ze toch met die mentaliteit (waarschijnlijk zonder het echt te beseffen), omdat het nu eenmaal niet anders kan.

Maar goed : het land op zich is prachtig. Ik zal hier later ongetwijfeld op vakantie komen. Ik zal dan ook genieten van die chaos, die je op vakantie als charmant en exotisch ervaart. Maar niettemin zal ik mij altijd goed herinneren dat echt leven in die chaos niet van het plezantste is... En ik zal later nog wel eens schrijven over de geneugten des levens hier, om deze klaagpartij goed te maken :-).