Deze tijd van het jaar is immer een plezante tijd voor een fysicus. Het is altijd plezant om te zien wie dit jaar de Nobelprijs fysica krijgt. De helft van de keren ken je de namen namelijk (omdat het een theoretisch fysicus is). En dit jaar zijn het nog eens twee theoreten. 't Zijn niet van de minsten. De helft van de prijs gaat naar Nambu "for the discovery of the mechanism of spontaneous broken symmetry in subatomic physics". De andere helft wordt gedeeld door Kobayashi en Maskawa "for the discovery of the origin of the broken symmetry which predicts the existence of at least three families of quarks in nature". Beiden zijn welbekend in theoretische fysica-middens. Nambu is bekend vanwege "de Nambu-Goldstone bosonen" (heeft te maken met datgene waar hij de prijs voor krijgt). Kobayashi en Maskawa zijn bekend vanwege de "Cabibbo-Kobayashi-Maskawa" matrix (CKM-matrix) die een bijzondere rol speelt in het Standaard Model van de deeltjesfysica. Meer algemeen hebben ze het fenomeen van CP-schending bestudeerd. En die CP-schending is waarvoor ze nu de prijs krijgen.
Nambu is ook bekend als een van de grondleggers van snaartheorie, maar daar krijgt hij de prijs niet voor :-).
De bijdragen van deze drie mannen zijn van essentieel belang voor onze huidige kennis van de subatomaire wereld. Ik zal later misschien voor de geïnteresseerden posten wat ze precies hebben bedacht en waarom dat zo belangrijk is.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten