Politiek in Italië - the sequel

Awel ja, het is dan toch gebeurd. De regering in Italië is gevallen. Zoals het hoort in Italië ging dat met het nodige theater gepaard. Wat is er eigenlijk precies gebeurd?

Wel, sleutelfiguur is Clemente Mastella, de zogenaamde 'Guardasigillo' oftewel de minister van Justitie. Mastella is tevens leider van de partij UDEUR. Geen flauw benul waar dat voor staat, maar 't zijn centrum-linkse katholieken. UDEUR was levensbelangrijk voor het voortbestaan van Prodi's regering. En dat is eigenlijk moeilijk te snappen. UDEUR is namelijk niet echt de populairste partij van Italië. De partij telt ook niet echt veel leden. Eigenlijk bestaat UDEUR uit Mastella, zijn vrouw en enkele van zijn neven. Een echte familiebusiness. Mastella zelf haalde bij de vorige verkiezingen de monsterscore van ... 1,43%. Dat is hier dus genoeg om minister van Justitie te worden. Allen hierheen dus...

Mastella is ook niet echt onbesproken. Haalde geregeld het nieuws omwille van betrokkenheid in onfrisse zaakjes. Maar hij slaagde er altijd in om het uit te leggen, met grote woorden en wijde armgebaren. Want het is toch zo'n goede katholiek en de stoute mensen van de pers zoeken hem toch zo hard. Zijn vrouw kon het echter niet meer uitleggen. Een paar weken terug kreeg ze huisarrest wegens corruptie. En daar kon manlief niet mee lachen. Hij begon te wenen en met ontslag te dreigen.

En dat was een ramp voor Prodi. Prodi had in de Senaat namelijk een meerderheid met maar een paar zetels op overschot. En laat die paar zetels nu net bezet zijn door Mastella's neven. Enfin, Prodi vroeg Mastella vriendelijk om toch aan te blijven en de goede Clemente ging er eens over nadenken. Dat heeft hij gedaan en het resultaat was een vlammende speech in het parlement waar hij de voltallige Italiaanse magistratuur eens goed de mantel uitveegde, omdat ze het verdikkeme toch altijd weer op die brave politici hadden gemunt. Bij die speech pasten slechts de woorden : "Wat een kerel, wat een minister van Justitie! Wat hebben de rechters het toch goed met zo'n baas." Applaus op alle banken, vooral op die van de rechtse oppositie. Des te meer applaus toen Mastella de verlossende woorden 'Ik kap ermee' uitsprak. Exit Mastella, exit Prodi. Hoewel, Romano was zich eerst precies nog van geen kwaad bewust. Hij wou niet direct zijn ontslag bij president Napolitano indienen, maar wou zichzelf eerst nog eens een pijnlijke afstraffing geven door in het Parlement om het vertrouwen te vragen. Geen probleem in de kamer (daar had hij de neven van Mastella niet nodig om een meerderheid te halen). Wel een probleem in de Senaat (die verrekte neven van Mastella toch). Enfin, de rechtse rakkers konden het maneuver van Prodi om toch maar het vertrouwen te vragen wel appreciëren. Het leverde hem allerlei complimentjes op zoals : "Hij is gestorven zoals een soldaat." Van dergelijke retoriek kan Pieter De Crem nog veel leren. Enkele senatoren konden ook niet lachen om het verraad van de tegenstemmers. Spuwen en slaan was het gevolg. 2 senatoren dienden buiten gedragen te worden : 1 wegens onbetamelijk gedrag, een ander buiten westen wegens de gevolgen van het voorgaande onbetamelijke gedrag. Dolle pret!!!

Crisis dus. Maar wat is nu eigenlijk het echte probleem? Mastella zijn corrupte vrouw? Uiteraard niet, dat is maar een onnozele dekmantel. Het echte probleem zijn de op stapel staande hervormingen, waar de regering Prodi eindelijk eens hoopte werk van te maken. En dat is voornamelijk de hervorming van de kieswet. Want geef toe, 1,43% van de stemmen is toch niet veel om minister te worden. Een nieuwe kieswet drong zich dus op om eindelijk eens een eind te maken aan de wildgroei van belachelijk kleine partijen, die nodig zijn om een regering te vormen, maar allerminst de stabiliteit van zo'n regering garanderen. Maar de kleine partijen konden met zo'n hervorming natuurlijk niet lachen. Mastella al zeker niet.

Enfin, een paar dagen terug heeft de president dan maar beslist dat de senaatsvoorzitter, Franco Marini, een Verhofstadtje mag doen. Hij moet dus een interimregering met beperkt programma proberen op te richten. Voornaamste programmapunt : de kieswet hervormen. Eenmaal de kieswet hervormd, mogen de Italianen terug naar de stembus. Het is echter maar zeer de vraag of Marini's Verhofstadtje niet in een Letermetje zal eindigen. De rechtse kant, good old Silvio voorop, weigert echter de kieswet te hervormen en wil onmiddellijk nieuwe verkiezingen, in de hoop dat ze die eclatant zouden winnen. Zonder de verzamelde oppositie en de kleine partijen, zou het wel eens heel moeilijk kunnen zijn een meerderheid voor de kieshervorming uit de brand te slepen.

Enfin, 't ziet er naar uit dat ik een Italiaanse kiescampagne zal mogen meemaken. Benieuwd hoe dat eruit ziet...