Grrrrrr

Ook al is het een droevige dag en voelen we allemaal mee met Hans, nu Benny Neyman jammerlijk van ons is heengegaan, het is tijd om deze blog nog eens als frustratieafreageermiddel te gebruiken. Niet Banca di Roma deze keer, daar ben ik gelukkig al een hele tijd niet meer naartoe moeten gaan. Dit keer verdient A.S.L. het om voorwerp van boe- en "oereoere"-geroep te zijn. A.S.L. is hier het lokale ziekenfonds. Om met alle paperassen in orde te zijn, wordt er blijkbaar verwacht dat je je hier bij een ziekenfonds inschrijft (naast de gewone Belgische bijdrage uiteraard). En dat is in principe simpel... zo zeiden ze mij bij de CM toch. Niets nodig, zeiden ze, gewoon naar A.S.L. gaan, inschrijven, formulierke vragen en opsturen naar België en that's it.

Dat is uiteraard zonder de inefficiëntie van de Italiaanse administratie gerekend. Inefficiëntie is voor de Italiaanse administratie namelijk niet zomaar een begrip, het is een ware kunstvorm. Nimmer raak ik uitgekeken op de manier waarop ambtenaren hier inefficiëntie hoog in het vaandel voeren. Ze zijn soms zo inefficiënt dat het niet meer irritant is, maar dat je het zowaar mooi begint te vinden en spontaan, onder het luide roepen van 'Bravo, bis, tris', wilt beginnen applaudiseren. Of om het anders uit te drukken : als de administratie hier niets doet, doet ze het goed. En ze doet hier veel goed...

Het was dus weer van dat. Met al mijn papieren bij een besnorde mens gegaan (Gianni heette hij), die niet begrijpend mijn papieren bekeek. De papieren waren immers in het Engels opgesteld en daar snappen ze dus echt geen woord van. Internationale taal, weet je wel. Enfin, de besnorde mens wist mij te vertellen dat ik een Europese ziekteverzekeringskaart nodig had, iets wat ik ten dele wel kon begrijpen. Ik vond het verhaal van de CM immers nogal verdacht. Enfin, 1-0 setwinst voor Gianni, mijn beurt om terug te slaan. En dus maar die Europese ziekteverzekeringskaart aangevraagd (vonden ze bij de CM blijkbaar nogal verdacht, maar enfin, ze weten het nu ook voor de volgende keer :-)) en laten opsturen naar Italië. Dat duurt ongeveer een week (prior uiteraard). En dan vol goede moed terug naar mijn goeie vriend Gianni. Gianni herkende mij niet meer, dus de ganse procedure begon opnieuw. Dit keer kon ik zijn venijnige lob van de Europese ziekteverzekeringskaart echter direct pareren met het ding in kwestie. Helaas, driewerf helaas, hij smashte mij direct weer uit door mij te vertellen dat ik het ding eigenlijk niet nodig had. Kijk, dat had ik nu eens niet zien aankomen, zie. Ik moest blijkbaar het formulier E106 aanvragen. Tot die conclusie kwam hij nadat hij nogmaals niet was uitgeraakt aan mijn Engelse papieren. En het ligt echt niet aan het feit dat ik zijn Italiaans niet begreep. Hij had vorige keer immers een fotocopie van de Europese ziekteverzekeringskaart gemaakt, opdat ik toch maar zou snappen wat ik zou nodig hebben. Enfin, 2- 0 voor Gianni en ik heb dus nog maar eens de CM verwittigd dat ik het formulier E106 nodig heb, waarvan ik overigens terug een kopietje heb gekregen. Eenmaal dat is gearriveerd, zal ik de volgende set maar proberen binnen te rijven.

Conclusie : het verdere verloop van deze match belooft boeiend te worden en ik zal zeer waarschijnlijk pas kunnen gaan slapen als Gianni mij alle sterren heeft laten zien. Het zal ongetwijfeld een vijfsetter worden, maar ik ben vastbesloten om deze match te winnen.