Uitzonderlijk goed

is dit ski-jaar in Piemonte. En afgelopen week-end waren de condities zelfs extreem goed. Woensdag, donderdag en vrijdag was het barslecht weer in Turijn, dus viel er verse sneeuw in de bergen. En zaterdag en zondag was het ronduit stralend weer. Ideaal dus om het volledige week-end naar de Via Lattea (letterlijk : de Melkweg) te trekken. Die Via Lattea is zo'n verborgen plekje, in dit geval ski-paradijs, dat vrij onbekend is bij de grote massa toeristen, en dat de Italianen lekker voor zichzelf houden. Nu ja, plekje, in totaal vind je er toch meer dan 400 km aan pistes. En sinds 2006 is de Via Lattea toch ook wel iets bekender, aangezien zich hier het epicentrum van de Winterspelen bevond. Het gebied is dus bijzonder divers en je kunt hier nog altijd de Olympische pistes afdalen. Breed, hoog (dus koude temperaturen en bijgevolg geen plaksneeuw, maar goede harde sneeuw), goed onderhouden (dus geen ijspistes) en razendsnel. Vooral die van Sestriere zijn zeer de moeite, al was het maar omwille van het uitzicht vanop 2800 meter:

Niet alleen in Sestriere is het uitzicht de moeite. In het ganse gebied kun je plekken vinden waar het panorama ronduit magnifiek is. Vele liften brengen je een eind boven de boomgrens, waar je voluit de bergketen tussen Frankrijk en Italië kunt bewonderen.

Al bij al zijn de pistes rond deze tijd van het jaar niet al te druk, ook al omdat de Via Lattea iets moeilijker te bereiken is dan bijvoorbeeld Bardonecchia en dus niet zozeer geldt als ski-oord voor familieuitstapjes. En als je de Italiaanse truken kent, is het zelfs vrij goedkoop. 34 euro voor een dagpas voor de volledige Via Lattea. En de truken zorgen ervoor dat je 34 euro betaalt voor twee dagen.

Maar goed, de temperaturen beginnen stilaan te stijgen, dus het is hier bijna gedaan met skiën. Spijtig...

Tussen lente en winter

Turijn is een vreemde, maar plezante plek rond deze tijd van het jaar. In Turijn zelf loopt de winter 'op haar laatste benen'. Enfin, zo noemen de Italianen dat toch. In de praktijk betekent dat vrij zonnig weer, met temperaturen rond de 15 graden. Hooglente dus naar Belgische standaarden. Naar Italiaanse standaarden nog altijd het sein om volop te stoken en de winterfrak vooral nog niet in de kast te laten. Die winterfrak zullen ze hier nog wel een tweetal maanden dragen. Toch worden de mensen hier al wat vrolijker, er wordt hier en daar al een terrasje buitengezet, waarop de Turijners zich, in dikke winterfrak gehuld, rustig neerplanten. Het moge duidelijk zijn, 'la primavera' komt eraan. En ze wordt met open armen begroet.

Edoch, op slechts een uur rijden van Turijn, zit je nog volop in de winter. Anderhalve meter sneeuw, temperaturen tegen het vriespunt, bibberen en beven. En de enige mogelijkheid om er rond te lopen is met sneeuwraketten. Ik heb mij er zo'n paar aangeschaft. Enorm plezant, met twee van die overzetboten aan uw voeten in de sneeuw rondbaggeren. En volgend week-end zullen we nog eens twee dagen de latten onderbinden, zie.

Jaja, rond deze tijd van 't jaar levert de provincie Torino zowel het goede van de lente als het goede van de winter. En de slechte dingen beider kun je makkelijk vermijden. Meer moet dat niet zijn.

Alaaaaaaaaf in 't kwadraat

Jawadde dadde, en ik die dacht dat carnaval in Italië soft was in vergelijking met de jaarlijkse zuippartij in Oilsjt. Die van Aalst zijn softies in vergelijking met die van Ivrea. Ivrea is een klein stadje ten noorden van Torino, vlak tegen de bergen. Heel schoon:

Maar wat een varkens daar leven, je kunt je er onmogelijk iets bij voorstellen tenzij je het in levende lijve gezien hebt. Ten tijde van carnaval doen ze daar iets bijzonder origineels en vettigs : ze spelen er oorlogje met ... appelsienen. Een twintigtal teams posteert zich in karren propvol appelsienen, getrokken door paarden. Die karren moeten vervolgens elk pleintje van Ivrea doorkruisen. En die pleinen staan vol mensen, gewapend met... appelsienen. Het ziet er zo uit:

En dat gaat zo uren door. Na twee uur zien de straten van Ivrea er zo uit:

of zo:

De geur die nadien in Ivrea hangt lijkt sterk op een cocktail van sterke drank en appelsiensap. Want je moet toch wel behoorlijk gezopen hebben om aan dit gebeuren deel te nemen. Zo'n ongepelde appelsien komt overigens bijzonder hard aan, zoals ettelijke toeschouwers (laat staan deelnemers) kunnen getuigen. Maar wel plezant om te zien...

Hoog bezoek in CERN

Gisteren was er een beetje rumoer in CERN. Hoog bezoek namelijk : Ron Howard en Tom Hanks kwamen een promotiebezoekje brengen aan CERN. Dit ter ere van de nieuwe Dan Brown-film 'Angels and Demons', die later dit jaar uitkomt en die deels in CERN is opgenomen. Ik heb de heren niet gezien, omdat ik braaf de conferentie aan het volgen was, maar het stond hier toch in de gazetten vandaag.

En volgende week komt er hier ook hoog bezoek : Z.M. Koning Albert II van België komt naar CERN om zich te vergewissen van de perspectieven die de LHC zal openen in de deeltjesfysica en van de Belgische inbreng hierin. Ik was overigens verrast om te vernemen dat het koningshuis dergelijke bezoeken behoorlijk goed voorbereidt...

En dat was het dan weer voor een weekje CERN, terug naar Torino...

LHC : de status

Wel, nu we hier toch terug voor een week in Cern, Genève zitten, kunnen we misschien nog eens een update geven over die enorme ringvormige frigo die ze hier in de grond hebben steken. Toeval of niet, maar net gisteren hebben de hoge omes van Cern beslist wat nu het schema is waarop LHC zal draaien, of althans verwacht wordt te draaien.

Zoals misschien wel geweten is, moest er allang deeltjes in die frigo ronddraaien, ware het niet dat een paar dagen nadat de ON-knop was ingeschakeld, een lichte ontploffing roet in het eten gooide. Reparatiewerken dienden zich dus aan.

Maar kijk, er is licht aan het einde van de tunnel (bijzonder flauwe woordspeling overigens) en naar alle verwachting gaan ze in september nog eens proberen om de ON-knop aan te zetten. Ze gaan de gas echter nog niet volledig openzetten, da's pas voor 2011. Maar allez, 't is toch al iets. Spijtig dat ik het niet meer als actief fysicus zal meemaken...

Uitzonderlijk is wel dat ze dit keer van plan zijn om de ON-knop ook tijdens de winter aan te laten. Normaal gezien wordt de winter gebruikt om kleine reparaties uit te voeren. De reden is grappig. Zo'n versneller gebruikt tijdens de winter blijkbaar iets meer ellentriek dan tijdens de zomer. Dat ietske meer ellentriek is genoeg om Genève nu en dan eens zonder stroom te zetten. Dat vindt de Genever niet zo tof, dus moeten ze die ellentriek van ergens anders gaan halen en dat kost geld. Dus om te besparen, leggen ze alles plat in de winter.

Maar nu hebben ze toch besloten om de Europese belastingbetaler wat ellentriek te laten betalen. In tijden van crisis, moet de economie draaien en moet er gekocht worden en niet bespaard. Dat hebben ze goed begrepen, hier. En de Fransen hebben zich bereid gevonden om wat ellentriek te verkopen, zie. Vive la France!

Eluana mag sterven?

Afgelopen week las ik ergens op De Standaard Online dat Van Rompuy zei dat men in de Fortisgate-kwestie er toch over moest waken dat men niet afglijdt naar 'Italiaanse toestanden'. Nu komt Fortisgate al zeer aardig in de buurt van 'Italiaanse toestanden'. Schending van scheiding der machten, guerre des juges, vallende regeringen, parlementaire onderzoekscommissies die de scheiding der machten moeten schenden om schending van scheiding der machten te onderzoeken; mja, zonder verdere uitspraken over schuld en onschuld te doen : chaotischer kan moeilijker en het doet een mens afglijden in een gevaarlijke lethargische toestand, waarin men niets anders dan 'e allora' kan uitbrengen.

Maar het kan toch nog net een stukje erger. Getuige de zaak Eluana Englaro, die Italië al jaren in de greep houdt en zo stilaan haar eindpunt bereikt. Eluana Englaro is een Italiaanse die, ten gevolge van een ongeval al 17 jaar in coma ligt. Haar hersenschors is afgestorven, dus er is 0,0% kans op herstel. Ze ademt zelfstandig, maar dat is alles. Voor het fatale ongeval heeft ze toevallig ooit te kennen gegeven dat men haar, mocht het haar ooit overkomen, een waardige dood mocht laten sterven. En dat is waar haar vader al 17 jaar voor strijdt. Al 17 jaar probeert vader Englaro er voor te zorgen dat de sondevoeding wordt stilgelegd, zodat hij zijn dochter, volgens haar eigen wil, kan begraven. Zeventien jaar is hij van rechtbank naar rechtbank getrokken, steeds nul op het rekest, tot plots, eind vorig jaar de hoogste Italiaanse rechtbank (ja, zo ver is hij moeten gaan) besliste dat het mocht. Een opmerkelijke uitspraak, want Italië kent, zoals de meeste landen, geen euthanasiewetgeving. Deze uitspraak betekent dus dat Eluana kan sterven zonder dat dokters en ouders voor moord worden aangeklaagd. Eluana mag sterven!

Maar ja, zo gemakkelijk ging het niet. Een ziekenhuis vinden waar het kon, bleek niet zo simpel. Ook al omdat de bevoegde minister er mee dreigde om het ziekenhuis waar men het zou doen, niet langer te financieren. Mja, daar is de rechter weer moeten tussenkomen om de minister terug te fluiten, die dan nog enkele keren tegenstribbelde. Scheiding der machten, we zullen het in deze zaak maar niet vermelden. En het Vaticaan speelt ook al een tijdje een rolletje in deze zaak. Scheiding tussen kerk en staat, we zullen het in Italië al heel lang maar niet meer vermelden. Mag Eluana eigenlijk wel sterven?

Maar goed, een privé-ziekenhuis werd bereid gevonden om Eluana te laten sterven. Men heeft haar in het holst van de nacht naar het ziekenhuis moeten overbrengen naar het ziekenhuis in kwestie, in de hoop de protesten te ontwijken. Ijdele hoop overigens. De ambulance heeft diverse katholieke groeperingen op haar weg gevonden. Het ziekenhuis in kwestie wordt nog altijd belegerd door katholieke drukkingsgroepen allerhande. Niettemin is het vandaag dan toch zover, de sondevoeding zou vandaag drastisch worden verminderd. Nog enkele dagen en Eluana zal sterven.

Dat is buiten de regering gerekend. Zopas heeft die een decreet uitgevaardigd dat zegt dat Eluana niet mag sterven. Berlusconi wil "niet persoonlijk verantwoordelijk worden gesteld voor de dood van Eluana Englaro". De regering heeft dit decreet uitgevaardigd, na herhaaldelijke waarschuwingen van president Napolitano dat "het toekomt aan het parlement om de wetten te stemmen en niet aan de regering". Maar ja, sinds Berlusconi kan de Italiaanse regering bij decreet regeren. Met andere woorden : "Staat het mij niet aan? Hierzie, decreetje en het zal mij wel weer aanstaan." In dit geval een decreet dus dat kan ingrijpen in het leven van één enkel individu (en kan beslissen over leven en dood). Denk er maar eens heel diep over na en voel de koude rillingen over je rug lopen bij de gedachte aan wat voor precedent dit decreet kan scheppen, zou ik zeggen... President Napolitano weigert voorlopig het decreet te ondertekenen, want hij vindt het in strijd met de grondwet (wel, duh!). Een institutionele crisis is het gevolg... Waarschijnlijk gaat men toch proberen in de gauwte een wet te stemmen in het parlement, die Napolitano dan wellicht wel zal ondertekenen. Maar het komt toch allemaal heel erg dicht in de buurt van wetgeving voor een enkel individu...

Ik geef toe : dit is een zaak die zowel juridisch als moreel zeer moeilijk is. Zelfs binnen het kader van de Belgische euthanasie-wetgeving zouden rechters hier een vette kluif aan hebben denk ik. Maar bij het zoeken naar oplossingen voor dergelijke zaken past enkel discretie. Deze manier, waarbij bijzonder creatief wordt omgesprongen met de pijlers van de moderne rechtsstaat, is moeilijk discreet te noemen. En waarom eigenlijk? Zou Berlusconi zich het lot van Eluana nu echt zo aantrekken? Ik durf het betwijfelen.

Het schrijnende aan de zaak is uiteraard dat er volledig aan het menselijke aspect wordt voorbijgegaan. Zal Eluana sterven? Ja, ooit, maar waardig zal het niet zijn. Dat kan niet meer na deze heisa...

Sneeuwpret, deel 2

Zaterdag was het nog eens zonnig weer alhier. Aangezien Italië sinds gisteren terug door een slechtweergolf wordt overspoeld (sneeuw, kou, regen,...) was het dus nog eens een ideale gelegenheid om de pistes van Bardonecchia op te zoeken.

En ik heb ontdekt dat het gebied iets groter is dan ik vorige keer dacht. Je kunt er wel degelijk een ganse dag rondskiën op steeds andere pistes. En er zijn ook vrij rustige pistes, die niet worden overspoeld door ouders met kindjes.

Bardonecchia was overigens één van de competitieplaatsen tijdens de winterspelen van 2006. Dat betekent dat in Melezet (deelgemeente van Bardonecchia) zowaar een olympische piste te vinden is. Ronduit fantastisch om zo'n piste af te sjezen. Steil, niet bultig, geen verraderlijke ijsplekken en enorm breed. Echt zo'n piste waar je vrij veilig full speed naar beneden kan gaan...

En ik ben slechts één keer gevallen! Op de meest domme manier dan nog. Om een foto te nemen, heb ik mij tegen een plastieken afsluiting geplaatst. Spijtig genoeg moest ik daarna een kleine helling naar boven klefferen en ben ik mijn evenwicht verloren. Ik lag dus midden in een dik pak sneeuw. Lichte hoofdpijn en een kop vol snot is dus nu mijn deel. Maar goed, ik ben toch maar niet al skiënd gevallen :-)

Overigens wordt het WK veldrijden alhier niet uitgezonden. Awoert aan de RAI dus en een dikke proficiat aan Niels Albert en de Belgen, die het dan toch kunnen, in blok rijden.