Ik ben boos!!! Sono arrabiato!!!

Voor de gevoelige lezer : hieronder volgt een scheldtirade, niet voor gevoelige oren bestemd.

Men mag met mij veel doen, zo rap zal ik niet kwaad worden. Men mag mijn bord wegpakken als ik nog niet klaar ben met eten, boos word ik niet. Men mag als oud vrouwmens pertinent weigeren om uit de weg te gaan op een voetpad van 3 meter breed, ik zal hoogstens eens licht geïrriteerd zuchten. Men mag met gierende banden het zebrapad overrijden als ik ook al aan 't oversteken ben, ik zal de bestuurder geen woeste 'vaffanculo' toeschreeuwen.

MAAR WAT MEN NIET MAG DOEN, DAT IS MIJN VELO PIKKEN, GDVRDMM. Want jawel, na een namiddag in de Decathlon te hebben gespendeerd om een nieuwe koersbroek te kopen, heb ik gemerkt dat mijn velo niet meer op de binnenplaats van Via Massena 63 staat. En daar stond hij wel voor ik naar België ben teruggekeerd.

Mijn trots, mijn stalen ros, mijn Bottecchia Alta Velocita is dus rubata, geschoept, gepikt, gestolen, verschwunden. En dat is toch vrij straf, want op die binnenplaats, daar geraak je toch alleen maar als je de sleutels hebt. Enige manier die ik kan bedenken is merken dat iemand de voordeur niet goed heeft gesloten, geniepig binnensluipen en hopen dat niemand je opmerkt, naar de binnenplaats gaan, fiets opheffen (ze was gesloten!) en er dan terug geniepig mee naar buiten gaan. En er vervolgens door de straten van Turijn mee rondlopen op je schouder.

Mja, er stonden nog fietsen op de binnenplaats. Die staan er nu nog altijd. Maar goed, dat zijn oude wrakken en mijn Bottecchia Alta Velocita was dat natuurlijk niet. De levensduur van een nieuwe fiets is hier blijkbaar niet zo lang.

Ondertussen staat hier op elke hoek van de straat een politieagent, een soldaat of een andere pipo met een geweer in zijn pollen. Want ja, de burger moet zich veilig voelen, aldus die kerel die zich hier minister van Binnenlandse Zaken mag noemen. Ondertussen hebben ze hier ondertussen ook al elke illegaal het land uitgekickt. Want ja, de burger moet zich veilig voelen.

Veiligheid, mijn plek waar het zonlicht niet aan kan, ja.

LHC - the rap

Voor diegenen die geen tijd hebben om te wikipedia-en of te googelen :

LHC : the rap.

Toegegeven, redelijk cheesy filmke, maar fysicagewijs zeer ok. En echt op de CERN-terreinen gefilmd.

CERN

Ik schrijf vanuit een hotelkamer in Genève, een afgelikte stad, keurig, netjes, tikkend als een Zwitsers uurwerk. Bijzonder regelmatig dus, maar ook zonder excessen. Zonet is 'Strings 2008' afgelopen, de jaarlijkse hoogmis van de stringtheoreten. Aangezien binnenkort het LHC-experiment wordt opgestart (zie vorige post), heeft men besloten om de conferentie dit jaar symbolisch in CERN te houden. En over CERN wil ik het toch eens even hebben.

Over LHC zal ik het niet meteen hebben. Ik heb het er ooit al eens over gehad en wat googelen en wikipedia-en zal wel info genoeg opleveren. Ik volsta hier met te zeggen dat fysici van LHC verwachten dat het experiment revolutionaire data zal opleveren. De meest gehoorde frase in deeltjesfysicamiddens in deze periode luidt ongeveer als volgt : "These are exciting times to live and work in, as LHC is bound to provide us with revolutionary data."

Ik wil het echter vooral eens hebben over het gevoel dat iemand krijgt als hij in CERN rondloopt. Dat gevoel is immers zo kenmerkend voor het 'wetenschapper-zijn'. Kortweg : CERN is een doodsaaie plek, vlakbij een niet echt exuberante stad (Genève). CERN ademt werken uit. Concreet in mijn geval (dat van theoretisch fysicus) : van zodra ik het domein betreed, besluipt mij het gevoel, ja zelfs verlangen, om mij ergens in de cafetaria te zetten en een paper te lezen of wat berekeningen te doen. En als ik in een sociale bui ben, dan toch op zijn minst een kennis op te zoeken om wat over fysica te babbelen of te discussiëren. Er valt in CERN werkelijk niets te beleven, tenzij fysica. Dat geldt zowel voor theoretische fysici als voor de experimentatoren of de ingenieurs die hier werken.

Het is evenmin een dynamische plek. Alle kantoren stralen een jaren '50-'60-sfeer uit, want ja, alle geld gaat hier naar hetgeen onder de grond zit. De gebouwen bovengronds verdienen niet al te veel aandacht. Er is evenmin veel enthousiasme, iedereen werkt gewoon aan zijn ding en probeert te doen wat gedaan moet worden om zijn ding te voltooien. En dat ding is meestal een belachelijk detail. Er zijn hier bij wijze van spreken mensen die gewoon een jaar bezig zijn met een vijs onder de grond (lichtelijk overdreven natuurlijk, maar het geeft toch wel een beetje het gevoel weer). Echt superenthousiast kun je er niet van worden. De meeste mensen lopen hier wat verveeld, bijna gefrustreerd, nadenkend rond. Er wordt gewerkt, gegeten en gewerkt. En als er gepraat wordt, dan gaat het over wat men aan het doen is, werken dus.

Bovenstaande paragrafen geven niet echt een rooskleurig beeld van werken in CERN. En toch : ik kom hier graag. En ik denk ook dat de mensen die hier werken, hier ook echt wel graag werken. Ze tonen het alleen niet. Want ook al is iedereen hier met een detail bezig in een saaie omgeving, iedereen beseft dat dat detail deel uitmaakt van een onderneming die de grens van de menselijke kennis weer wat zal vooruitschuiven. Nergens kun je beter het 'deel van het geheel'-gevoel ondervinden, dat zo karakteristiek en broodnodig is voor wetenschap, dan hier in CERN. Iedereen hier werkt samen aan één enkel doel : iets meer begrijpen van de wereld waarin we leven. En als dat doel eist dat je moet leven en werken in CERN, so be it. Dan doe je dat als wetenschapper graag.

En daarom kom ik hier graag...

Voor de geïnteresseerden...

Geen Italië-nieuws, wegens niet in Italië op dit moment, maar wel wat wetenschappelijk nieuws, voor de geïnteresseerden... Vanuit Cern in Genève is namelijk volgend persbericht rondgestuurd. De ganse hoge-energie-fysica-wereld slaakt bij het lezen hiervan een zucht van verlichting en het woord 'eindelijk' weerklinkt uit talloze monden.

CERN announces start-up date for LHC

Geneva, 7 August 2008. CERN* has today announced that the first attempt to
circulate a beam in the Large Hadron Collider (LHC) will be made on 10 September.
This news comes as the cool down phase of commissioning CERN’s new particle
accelerator reaches a successful conclusion. Television coverage of the start-up
will be made available through Eurovision.

The LHC is the world’s most powerful particle accelerator, producing beams seven
times more energetic than any previous machine, and around 30 times more intense
when it reaches design performance, probably by 2010. Housed in a 27-kilometre
tunnel, it relies on technologies that would not have been possible 30 years ago.
The LHC is, in a sense, its own prototype.

Starting up such a machine is not as simple as flipping a switch. Commissioning is
a long process that starts with the cooling down of each of the machine’s eight
sectors. This is followed by the electrical testing of the 1600 superconducting
magnets and their individual powering to nominal operating current. These steps
are followed by the powering together of all the circuits of each sector, and then
of the eight independent sectors in unison in order to operate as a single
machine.

By the end of July, this work was approaching completion, with all eight sectors
at their operating temperature of 1.9 degrees above absolute zero (-271°C). The
next phase in the process is synchronization of the LHC with the Super Proton
Synchrotron (SPS) accelerator, which forms the last link in the LHC’s injector
chain. Timing between the two machines has to be accurate to within a fraction of
a nanosecond. A first synchronization test is scheduled for the weekend of 9
August, for the clockwise-circulating LHC beam, with the second to follow over the
coming weeks. Tests will continue into September to ensure that the entire machine
is ready to accelerate and collide beams at an energy of 5 TeV per beam, the
target energy for 2008. Force majeure notwithstanding, the LHC will see its first
circulating beam on 10 September at the injection energy of 450 GeV (0.45 TeV).

Once stable circulating beams have been established, they will be brought into
collision, and the final step will be to commission the LHC’s acceleration system
to boost the energy to 5 TeV, taking particle physics research to a new frontier.

‘We’re finishing a marathon with a sprint,’ said LHC project leader Lyn Evans.
‘It’s been a long haul, and we’re all eager to get the LHC research programme
underway.’

CERN will be issuing regular status updates between now and first collisions.
Journalists wishing to attend CERN for the first beam on 10 September must be
accredited with the CERN press office. Since capacity is limited, priority will be
given to news media. The event will be webcast through http://webcast.cern.ch, and
distributed through the Eurovision network. Live stand up and playout facilities
will also be available.

A media centre will be established at the main CERN site, with access to the
control centres for the accelerator and experiments limited and allocated on a
first come first served basis. This includes camera positions at the CERN Control
Centre, from where the LHC is run. Only television media will be able to access
the CERN Control Centre. No underground access will be possible.

For further information and accreditation procedures:
http://www.cern.ch/lhc-first-beam

--------------------------------

*CERN, the European Organization for Nuclear Research, is the world's leading
laboratory for particle physics. It has its headquarters in Geneva. At present,
its Member States are Austria, Belgium, Bulgaria, the Czech Republic, Denmark,
Finland, France, Germany, Greece, Hungary, Italy, Netherlands, Norway, Poland,
Portugal, Slovakia, Spain, Sweden, Switzerland and the United Kingdom. India,
Israel, Japan, the Russian Federation, the United States of America, Turkey, the
European Commission and UNESCO have Observer status.

Tour-isme : deel III - het verslag

Een multi-cultureel gezelschap op weg naar het grote Tourfeest : een Colombiaan, een Chileen, een Canadees en een Belg (mezelf dus). In België heb ik de Tour wel al een paar keer zien passeren, maar dat waren altijd vlakke ritten. Ik was dus wel benieuwd om eens een echte bergrit mee te maken. De verwachting was dat ze op een col niet in twee seconden voorbijgezoefd zijn. Die verwachting is uitgekomen :-).

Enfin, bovengenoemd multi-cultureel gezelschap heeft de trein genomen naar Mondovi. Daar de Colombiaan, de Chileen, de Canadees en de Belg allen van het mannelijke geslacht waren, heeft de Colombiaan zijn charmes gebruikt om het gezelschap in Mondovi wat aan te vullen met Amerikaanse chicks :-). Wel, ze moesten ons volgen eigenlijk, want eenmaal in Mondovi aangekomen, bleek er geen enkele mogelijkheid te zijn om aan de voet van de klim (op een tiental kilometer van Mondovi) te geraken. Een tour-etappe eindigt vlakbij, maar dat er wel eens veel toeristen zouden zijn die dat willen meemaken, dat hadden die Italianen niet begrepen. Italiaans organisatietalent, ik zou er tientallen posts over kunnen volleuteren :-). En er waren veel toeristen. Naast de Amerikaanse chicks, werden we nog gevolgd door twee Denen en een Italiaan. Er waren ook Hollanders, maar die zijn we vakkundig kwijt gespeeld. Amerikaanse chicks en Denen in paniek : stranden op tien kilometer van de voet van de klim, hoe stom kan een dag verpest worden.

Gelukkig zijn we hier al lang genoeg om te weten wat men dan dient te doen. Italiaans babbelen, grote en weidse gebaren maken en jawel, het werkte, een goede mens heeft ons een taxi naar Frabosa Sottana weten te versieren, aan de voet van de klim. Verder mochten we niet, want de Italiaanse politie liet geen niet-geautoriseerde auto's meer naar boven. Ze deden hun werk goed (op dat moment toch). Goed, te voet naar boven gewandeld. De berg stond vol, veel Italiaanse campers, veel Hollanders, Belgen, Aussies, Nieuw-Zeelanders en zelfs Tsjechen. Gezellig wel, iedereen aan de barbecue. Gestrand op 350 meter van de top, maar zo erg was dat niet. We stonden juist in een bocht en hadden schoon zicht. Anderhalf uur degoutante reclame later kwam het lawaai der helikopters en supporters dichterbij en daar waren de vier vroege vluchters, gevolgd door de grotere mannen. Na ongeveer een half uur passeerde de tweede bus. En dan...

... en dan een sterk staaltje Italiaans organisatietalent. Al dat volk springt over de dranghekkens en rusht richting finish. De weg liep vol en er moesten nog renners toekomen. Onder andere onze eigenste Christophe Brandt (Vansevenant was al veilig toegekomen :-)). Mja, hij heeft het toch gehaald, maar ik begrijp toch niet hoe. De carabinieri deden dit keer hun werk niet goed en stonden erbij en keken ernaar. Of ze waren aan 't gsm'en. Het is zo dat de niet-kopmannen de berg terug moesten afrijden en ook voor hen was het niet plezant. McEwen's gezicht stond op storm en ik kon volgende conversatie tussen Vansevenant en Hoste afluisteren:
- Vansevenant : "Wat voor een kl*teboel is me dat hier?"
- Hoste : "Jajong, wa wilt ge? Da's ier Italië, he."
Een betere samenvatting kan ik niet geven. Cunego vond het wel plezant, hij stond rustig tussen het "Damiano, Damiano"-schreeuwende volk te laveren en te glimlachen en te wuiven. Mja, hij zal het wel gewoon zijn zeker.

Enfin, nadat de grote massa al vertrokken was, zijn we terug naar beneden gelopen. Letterlijk. De tour-karavaan vond het een vreemd zicht : een multi-cultureel gezelschap met Amerikaanse chicks 11 km naar beneden spurtend. Maar ze waren fan van ons en wuifden ons vrolijk na. En ja, we zijn zelfs thuisgeraakt in Torino. We hebben onze taxi terug weten te versieren naar Mondovi. Italië : hier leert een mens wel wat improviseren is...

Tour-isme : deel II

De passage!!! Vanuit de voorlaatste bocht (op 400m van de streep).

Anderhalf uur reclame eerst...

Uitzinnige Italianen in afwachting...

Hier zit de winnaar ergens!


Kohl en Sastre

Valverde

Menchov

Vooraan Frank Schleck, achteraan Evans.

Ik vermoed de achterkant van Monfort.

Mario Aerts

De bus

Monsieur 60%. Hij ziet er keiblij uit.

Net een fractie van een seconde te laat afgedrukt. Let evenwel op de gele schijn door de ruit van de achterdeur. Jawel, op de voorste passagierszetel zat Frank Schleck. En hij zag er ook keiblij uit.

Tour-isme : deel I

Foto's van de 11 km lange wandeling van Frabosa Sottana naar de top in Prato Nevoso

Frabosa Sottana, waar de slotklim begint...

en waar de bevolking polyglot is en Franse spandoeken kan maken.

Slogan om een gevallen held nog wat dieper te laten vallen ("Ricco, je bent een stuk str*nt.")

Tamzakken langsheen een riviertje.

Dit betekent : "Leve de smurfen." Toegevoegd aan deze blog ter ere van de nationale feestdag :-).

Geen commentaar :-)

Italiaanse cheerleaders, die proberen "Prato Nevoso" te vormen. Wederom een schitterend toonbeeld van Italiaans organisatietalent, waarbij mij spontaan de zinsnede "Hoe in godsnaam zijn die Romeinen er ooit in geslaagd om Europa te veroveren?" te binnen schiet.

Yeah, de Aussies.

Ik heb een sterk vermoeden dat deze kerel niet veel van de passerende Tour heeft gezien...

Ultimo chilometro!

Tot slot een natuurbeeld.