Na Emilia-Romagna volgt hier een verslagje van een streek in Italië waar ik nog nooit geweest was en die, zo bleek, zeer de moeite waard is : Le Marche. Maar vooraleer de provincie van de Marche binnen te rijden, hebben we eventjes Italië verlaten om een bezoekje te brengen aan één van 's werelds ministaatjes en tevens de oudste bestaande republiek ter wereld : San Marino. Veel valt over San Marino eigenlijk niet te zeggen. Behalve dan dat het op de grens van Emilia-Romagna en Le Marche ligt, op 10 kilometer van de Adriatische Zee. En dat het pokketoeristisch is. Overal vind je winkeltjes, die vaak van bijzonder slechte smaak getuigen. Je kunt er wijnflessen met beeltenis van Hitler, Mussolini en Che Guevara kopen (geen grap!). Het nationale motto 'Libertas' wordt dus zeer vrij geïnterpreteerd.
Toch loont het de moeite om San Marino eens binnen te rijden om te genieten van het panorama. Langs de ene kant kijk je richting het (vrij vlakke) Emilia-Romagna en de Adriatische kust. Je ziet er de zee, Rimini, Cesenatico (hometown van ene Marco Pantani!). In de andere richting zie je een ronduit fantastisch landschap, bestaande uit steile heuvels, die geleidelijk hoger en hoger worden, om uiteindelijk over te gaan in de Apennijnen. Dat is het typische Marche-landschap. Ik kende dit landschap nog niet, maar het is werkelijk bijzonder knap om te zien. Er zijn nog wel meer heuvelachtige streken in Italië, maar de Marche kennen hun gelijke toch niet. Toscane en Umbrië zijn ook zeer heuvelachtig, maar daar gaat het om zacht glooiende heuvels. Hier gaat het om steile puisten, gescheiden door zeer smalle dalletjes. Groene velden en bossen en gele korenvelden wisselen elkaar af en hier en daar wordt een heuveltop gedomineerd door een middeleeuws fort of stadje.
Eén van die middeleeuwse stadjes is Urbino. Opnieuw een kunststad, want Urbino is één van die Italiaanse steden waar de renaissance tot bloei is gekomen. Stukken minder bekend (en stukken kleiner en minder toeristisch) dan die andere renaissancestad Firenze, maar niettemin toch de moeite waard om eens een namiddag in rond te lopen. Net als in het historische centrum van Firenze krijg je er de indruk dat je in de 15de eeuw rondloopt. Topper van Urbino is ongetwijfeld het Palazzo Ducale, het paleis van de hertogen van Montefeltro. Het is vooral het werk van Frederik van Montefeltro, die van Urbino een soort van ideale stad wou maken, volgens de toen opkomende renaissance-idealen. Hij heeft er zijn sporen nagelaten. Urbino is ook de geboorteplaats van de schilder Rafaël (Raffaele Sanzio), ook niet van de minste.
Conclusie : als je in de buurt bent, rijd dan eens vlug San Marino binnen om van het landschap te genieten. Doe zeker de Marche en Urbino aan : 't zijn toppers zowel op landschappelijk als cultureel vlak.
Foto's van San Marino staan hier.
Foto's van Urbino staan hier.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten