Turijns feestdag

Nogal wat steden in Italië hebben een lokale feestdag, de dag van hun patroonheilige. Zo ook Turijn : 24 juni, de dag van San Giovanni Battista (St. Jan de Doper). En dat wordt in stijl gevierd met een vrije dag voor haast iedereen. En hoewel het tegenwoordig al loeiend heet is, is het een van die weinige vrije zomerdagen dat de Turijners niet richting koele bergen en aangename stranden trekken. Neen, een vreemde vorm van lokaal chauvinisme ('onze stad is de beste en alle andere italiaanse steden sucken' en tegelijkertijd ook 'Italië rules en alle andere landen sucken') zorgt ervoor dat de Turijner op 24 juni zijn stad viert.

Dat feest begint op de avond van de 23ste met een klassiek St.-Jans-vuurkestook : de Falò. Op Piazza Castello, het centrale plein van Turijn, wordt bovenop een enorme brandstapel een paal met daarop een beeltenis van een stier geplaatst. De stier, symbool van Turijn. Vervolgens wordt het geheel in de fik gestoken en wacht iedereen gespannen tot de paal met stier valt. Valt ze in de richting van het ex-koninklijk paleis, dan is er consternatie alom. Dat betekent dat het volgende jaar niet al te best zal zijn. Valt de paal in de richting van het station Porta Nuova dan neemt algehele blijdschap bezit van de locals : een goed jaar staat hen te wachten. De paal is dit jaar knal in het midden gevallen. Afhankelijk van het perspectief van waar je stond betekent dat een beetje pech of een beetje geluk voor volgend jaar. Reden genoeg voor de burgemeester om te verkondigen dat ze hier volgend jaar er toch maar goed aan doen om hard te werken.

De avond van de 24ste verzamelt gans Turijn (en dit is geen overdrijving) zich op een strook van een halve kilometer aan de oever van de Po. Dat vinden ze echt tof, zo allemaal keidicht op elkaar gepakt staan en dan maar beginnen duwen. Een Italianerhand is gauw gevuld. Maar ze zijn er toch vooral voor het vuurwerk, dat wordt afgestoken vanop bootjes op de rivier. Vergezeld van flarden bombastische muziek uiteraard. En hier en daar uiteraard ook een flard 'Inno di Mameli', oftewel 'Fratelli d'Italia', het nationale volkslied. En dan begint jong en oud luidkeels mee te kelen : 'Fratelli d'Italia, l'Italia s'è desta, dell'elmo di Scipio, s'è cinta la testa.' Enzovoort enzoverder. Vuurwerk, een half miljoen kelen die 'Wow, waauuw, guarda' roepen, een wonderbaarlijk vertoon van spuuglelijke en opzichtige mode waarin de kleur roze een hoofdrol speelt, luid getater en 'Fratelli d'Italia' : geloof het of niet, maar het is ongelooflijk charmant.