Verborgen schatten in Lingotto

Lingotto is een begrip in Torino. Het is een gigantisch gebouw, in industriële (van buiten lelijke) stijl dat toebehoorde aan FIAT. Een van de redenen waarom het gigantisch is, is omdat het dak ervan in beslag wordt genomen door het vroegere testcircuit van FIAT. Tegenwoordig is er niet zoveel auto-industrie meer te merken. Een deel van Lingotto wordt ingenomen door de burgies (afdeling automechaniek uiteraard), een ander deel is museum (de indrukwekkende kunstcollectie van de FIAT-bazen), nog een ander deel is gereserveerd voor shoppingcentra.

Het leukste deel is echter gereserveerd voor het foutste woordgrapje dat Italië rijk is : Eataly (zie hier). Eataly is zowat de lokale tempel van de Italiaanse gastronomie. Je vindt er een vreemde mengeling van supermarkten en restaurants. Je kunt er allerlei eet- en drinkbare producten kopen, stuk voor stuk artisanaal geproduceerd volgens aloud Italiaans recept. Geen Bertolli-olijfolie dus, maar wel 100 andere soorten. 't Is niet direct het goedkoopste, maar je vindt er ook wel betaalbare dingen. Het leukste aan Eataly is dat je er ook veel kan proeven. Dit gebeurt niet door de klassieke GB-madammen en -heren die op een klein vuurtje de nieuwste Royco-soep aanprijzen of stukjes kaas en salami presenteren, maar door kleine restaurantjes, die zich kriskras tussen de koopwaar bevinden. Die restaurantjes bestaan uit ronde eilanden, omgeven door een ronde toog en tafeltjes. Binnen het eiland wordt gekookt, aan de toog of de tafels wordt gegeten. De keuze van eilanden representeert een klassieke Italiaanse maaltijd. Je kunt beginnen met het salami-en-kaas-eiland, vervolgens naar het sla-en-soepen-eiland gaan, dan wat rosbief binnenspelen aan het vlees-eiland of wat vis aan het vis-eiland. Afsluiten doe je op het desserten-eiland. Voor degenen wiens beurs wat minder gevuld is met eurobriefjes is er uiteraard ook een pizza-eiland.

Wat mij betreft zijn de kelders van Eataly echter ook meer dan een bezoek waard. Er zijn er twee : een wijnkelder en een bierkelder. En die bierkelder mag er zijn. Voor diegenen die het kennen, je vindt er het 'Lurisia'-bier, volgens de lokale reclame, 'een uitstekend bier van 9°, gebrouwen naar aloude Belgische traditie, op de wijze der trappisten'. Volgens mij : een fluitjesbier dat eerder naar 4° smaakt, de volle rijpheid van een trappist mist en eerder naar een bijzonder flauwe gueuze smaakt. De Italiaanse bieren zijn echter fel in de minderheid in Eataly. Ongeveer de helft van hun selectie bestaat namelijk uit Belgische bieren. Ze kennen er blijkbaar dan toch iets van. Eataly is dus de plaats om hier een voorraad Westmalle, Rochefort, Orval, Achel, Duvel en consoorten op te kopen. Ik moet zeggen dat ik toch wel verrast was door de bieren die je hier kunt vinden. Een Saison Dupont bijvoorbeeld is nu toch niet wat ik hier direct verwachtte, maar ja, ze hebben het. Evenals bijvoorbeeld het kerstbier van Abbaye des Rocs. En, ten bewijze, dit: